Informatieve website over cyberpesten
Algemeen
Inleiding
Wat is pesten
Wat is digitaal pesten
Vormen van cyberpesten
Profiel van de dader
Profiel van het slachtoffer
Gevolgen van cyberpesten
Wat maakt cyberpesten zo populair
Onderzoeksgegevens
Preventie
en begeleiding
Hoe als hulpverlener helpen
Beschermen tegen cyberpesten
Cyberpesten en school
Volwassenen
Cyberpesten op het werk
Cyberstalken
Leerkrachten cyberpesten
Educatief materiaal
Info over bestaand materiaal
Zelf ontwikkeld materiaal
Aanverwante onderwerpen
Andere internetgevaren
Gevaar van spelletjes
Links naar andere
websites
Nederlandstalig
Engelstalig
Divers
Contact
Zoeken op deze site
Discussieforum
Cyberpesten en media(blog)
Disclaimer & copyrights
© Gerard Gielen Hasselt
Wat is digitaal pesten/cyberpesten ?
1.Digitaal
pesten
Digitaal pesten: we zien het op steeds meer manieren voorkomen. Pesten
via e-mail, het zonder toestemming plaatsen van intieme of
gemanipuleerde foto’s op Internet, bedreigingen per sms. Een paar
voorbeelden van pestgedrag dat helaas steeds meer plaatsvindt.
Kenmerkend voor deze nieuwe vorm van pesten is dat het vrijwel
onzichtbaar blijft voor volwassenen. Digitaal pesten onttrekt zich nog
meer dan het traditionele pesten aan de waarneming van school en ouders.
Digitaal pesten kan anoniem gebeuren en is venijnig vanwege de
anonimiteit, het ontbreken van getuigen en de soms verregaande
consequenties. Het slachtoffer voelt zich machteloos en angstig. De
school wordt ook vaak geconfronteerd met de consequenties van dit
digitaal pesten. De leerlingen vechten het de volgende dag met woorden
of zelfs met fysiek geweld op school uit, of durven juist niet meer naar
school te gaan.
Een grote groep leerlingen van het basis en secundair (voortgezet
onderwijs) is slachtoffer van digitaal pesten (19-40 % naargelang de
verschillende onderzoeken). De meeste leerlingen (80%) vertellen het
niet aan hun leerkrachten als ze digitaal worden gepest. Hierdoor wordt
het probleem onderschat of niet opgemerkt door de omgeving.
Tieners moeten altijd een moeilijke weg bewandelen naar volwassenheid en
elke generatie blijkt er in te slagen om nieuwe hindernissen te creëren.
Voor de huidige generatie tieners is het niet anders. Ze hebben de
nieuwe technologieën met open armen welkom geheten : in tegenstelling
tot vroeger waar studenten in muffe bibliotheken uren zaten te snuffelen
in bestofte boeken, surfen ze nu vlot op de snelweg van het internet.
Waar je tien jaar geleden nog een telefooncel moest zoeken en geduldig
je beurt afwachten om te kunnen telefoneren, durven ook jongeren nu niet
meer van huis weg gaan zonder mobiele telefoon. GSM is een standaard
attribuut geworden van kinderen tot tieners. Briefjes worden niet meer
van hand tot hand gegeven, maar via SMS-berichtjes verstuurd.
Internet is zowel bij jongeren als bij volwassenen een van de normaalste
zaken van de wereld geworden.
Onderzoek eind november 2005 in Europa leerde ons dat Europeanen per
week gemiddeld 10 uur en 15 minuten op het internet surfen. Van de
consumenten die een breedbandverbinding hebben, zat zelfs 31 procent 16
uur of meer op het internet. De Fransen surfen het meest (13 uur per
week), gevolgd door Groot-Brittanië en Spanje (11 uur). De inwoners van
de Benelux bekleden de vierde plaats en surfen gemiddeld 10 uur per
week. Ook de Scandinavische landen zitten gemiddeld 10 uur per week op
het internet. De Italianen besteden gemiddeld 8 uur aan internetten. Dat
bleek uit een studie, uitgevoerd tussen september en oktober 2005 door
de European Interactive Advertising Association (EIAA), die de
belangrijkste leveranciers van interactieve media in Europa
vertegenwoordigt. Onder de zevendduizend deelnemers aan de studie
bevonden zich vijfhonderd Belgen. In een jaar tijd is de tijd die de
Europeaan besteedt aan internet gestegen met 17%, terwijl de
televisiebesteding groeide met slechts 6%, radio met 14% en kranten met
13%. De tijd die de Europeanen besteden aan het lezen van magazines
daalde dan weer met 7%. Dankzij een sterke penetratie van
breedbandverbindingen zijn specifieke toepassingen meer en meer
doorgedrongen tot de gebruikers. Zo zegt 29% van de internetgebruikers
dat ze minstens een keer per maand muziek kopen via internet. Dertien
procent doet regelmatig mee aan discussies op blogs en 12% gebruikt
tenminste een keer per maand podcast, dit zijn radio-uitzendingen op het
internet die op de computer kunnen gedownload worden. (HBvL 01/12/2005)
2. Schoolpleinpester heel actief op internet !!!
De cyberpester (10-14 jaar) verschilt niet veel van de schoolpleinpester. Al wagen zich relatief veel meiden en meelopers op het internet. Jonge pesters nemen hun slachtoffers steeds vaker op internet te grazen, uit het zicht van volwassenen. Docenten buigen zich daarom vandaag over het cyberpesten, op het onderwijscongres ’Begrijpen we ze nog wel?’ in Nieuwegein. Internet biedt eindeloos veel pestinstrumenten, variërend van nare websites (http://www.ikhaatchantal.nl) tot pestmail.
Maar wie zijn de afzenders, wat is het profiel van de cyberpester? Daar is nog weinig onderzoek naar gedaan, zegt Bamber Delver van de Kinderconsument en auteur van het boek ’Vet veilig Internet’. Maar hij heeft wel een vermoeden: „Als je fysiek pest, loop je de kans dat een ouder je hoort. Cyberpesten geeft je grotere vrijheid. De meelopertjes pakken vaak internet.”Pesters op MSN en chatsites zijn vooral meisjes, zegt Myriam Limper van Pestweb: „De meiden van nu chatten zoals wij vroeger met elkaar belden.” Roddelen is van alle tijden, alleen doen meisjes dat nu in de ’anti-Mariekegroep’ op MSN. Jongens sturen vaker pestmail, zogenaamd namens hun slachtoffer. „Bijvoorbeeld: ’Ik heb jullie altijd al willen vertellen dat ik homo ben’. E-mailbommen of virussen sturen zijn ook mannendingen.” Cyberpesten verschilt verder niet zo veel van het ouderwetse ’offline’ pesten, denkt Justine Pardoen, hoofdredacteur van Ouders Online.
Dezelfde kwetsbare
kinderen zijn slachtoffer, dezelfde (vaak verwaarloosde, vaak vroeger
zelf gepeste) kinderen zijn dader. Pardoen maakt wel een onderscheid
tussen relatief onschuldige pesterijen en het échte pesten. Heel veel
kinderen gaan digitaal over de schreef, zij snappen niet dat ’ik sla je
dood’ op het scherm heel hard aan kan komen. Pardoen: „Er zijn eigenlijk
nog heel weinig omgangsvormen online.” Maar de echte cyberpestkoppen
zijn óók de schoolpleinpesters. Op het forum van
http://www.pestweb.nl beschrijft
’Jojo’ ze zo: „Ze voelen zich sterker door anderen te kleineren. Ze
voelen zich ook populair als mensen tegen ze opkijken (stomme lui!).
Pesters hebben vaak een hoop meelopers en een paar luitjes die het vuile
werk opknappen. De ’grote baas’ kan best een meisje wezen, vooral omdat
meisjes heeeel gemeen kunnen doen.”
Cyberpesters zijn vaak heel creatief, de digitale pestvariaties zijn
talloos en de pakkans is relatief klein. Myriam Limper van Pestweb geeft
een paar voorbeelden: Op ikhaat-sites houden klasgenoten een logboek
over iemand bij: ’Chantal had weer een walgelijke broek aan vandaag.’
Via internet worden erotische producten besteld en bij het slachtoffer
afgeleverd. Alle meisjes uit de klas hebben toegang tot de
Sanne-is-een- trut MSN-groep, behalve Sanne. Een Marokkaans meisje doet
op school altijd haar hoofddoekje af en ze maakt zich een beetje op. Een
jongen maakt hiervan foto’s en chanteert haar: „Als je me geen geld
geeft, dan stuur ik ze naar je ouders.” Slachtoffers worden bestookt met
een continue stroom van hatelijke sms’jes. Meer over cyberpesten op
onder meer www.pestweb.nl en
www.digitaalpesten.nl (Bron
Dagblad Trouw 01/11/2006)
3. Impact van nieuwe communicatietechnologieën op jongeren
Nederlandse tieners
brengen volgens een onderzoek van oktober 2006 evenveel tijd door voor
de tv als op het internet. Bij volwassen blijft de televisie de nummer
één qua vrije tijdsbesteding. Het aantal uren dat de Nederlanders tv
kijken, is wel verminderd, terwijl het computergebruik de afgelopen vijf
jaar verdubbeld is. Nederlanders brengen zo'n vier uur per week door
achter de computer, voornamelijk surfend op het internet. Tieners
spenderen dan weer zo'n acht uur en half door achter de computer,
waarvan zes op het net, evenveel tijd als ze voor de televisie zitten.
Een op de drie Nederlandse ouders ergert zich mateloos aan het
internetgedrag van hun kinderen. De kinderen internetten te lang en
hebben hun internetgedrag nauwelijks in de hand. Dat bleek uit een
onderzoek van prijs- en productvergelijker Kelkoo onder bijna 1700
Nederlandse ouders en hun kinderen. Van de jongeren onder de 20 jaar oud
spendeert bijna een op de vijf jongeren meer dan vier uur per dag op het
internet. Een op de vier jongeren zegt zelf verslaafd te zijn aan het
internet.
Meer dan de helft van de jongeren zit langer op het internet dan ze zich
eigenlijk hadden voorgenomen. Veertig procent van de internetters gaat
daardoor later naar bed dan gepland. De meeste tijd gaat zitten in chat-
en gamemogelijkheden op het internet. (HLN 20/10/2006 ;GVA 24/10/2006)
Een internetbevraging in november 2005 van de KAJ-site
www.jongerenplaneet.be bij 1.537 jongeren leerde dat GSM’en algemeen
ingeburgerd is bij jongeren. In tegenstelling tot 2 jaar geleden had op
dat moment ruim 94 procent van alle jongeren (tot 35 jaar) een
mobieltje. Vooral het gsm-bezit onder tieners is gestegen: van 91
procent van de 16- tot 19-jarigen twee jaar geleden, tot bijna 96
procent van die leeftijdsgroep in november 2005. Alleen het gsm-bezit in
de groep tussen 20 en 24 is met 98 procent nóg hoger. In de
leeftijdsgroep tussen 12 en 15 jaar heeft nu 87 procent een mobiele
telefoon, dat is vier procent meer dan twee jaar geleden. Ruim de helft
van de jongeren had een mobieltje met MMS-functie en een op de drie
heeft er ook een camera op zitten. De jongeren gebruiken het ding vooral
om te sms'en. Zestig procent van het factuurbedrag gaat naar sms'en. Bij
tieners is dat aandeel nog hoger. Zelf bellen doen ze zelden. Eén op de
drie meldt wel dat een mobieltje ook handig is ,,om bereikbaar te
zijn''. De drukste sms'ers zijn tieners vanaf 16 jaar. Vier op de tien
onder hen versturen tussen drie en elf tekstberichtjes per dag, 8
procent bereikt een nog hoger gemiddelde. Jongere tieners, tussen 12 en
15 jaar, versturen doorgaans één of twee tekstberichtjes per dag. Bijna
een kwart van alle jongeren, in alle leeftijdsgroepen, heeft al eens
zijn liefde verklaard via een sms'je. Eén op de tien heeft het ook al
eens, of meerdere keren, uitgemaakt per sms. Zij die dit nog nooit
deden, keuren het sterk af: vooral oudere tieners vinden dat het niet
kan. Hoe ouder men wordt, hoe vaker men al eens ruzie heeft gemaakt per
sms: onder de jonge twintigers hebben vier op de tien hier ervaring mee.
Eén op de tien zit regelmatig te sms'en in de klas en in elke klas zit
wel iemand (of 1 op 20) die dit voortdurend doet.
Ook internet is een enorm ingeburgerd fenomeen. Jongeren surfen op
school maar meer nog thuis. Wanneer ze van school komen gaat de computer
aan en brengen ze uren door achter het scherm. In april en mei 2006 werd
een onderzoek uitgevoerd door Motivaction in opdracht van Sanoma
Uitgevers Young. Het is een vervolg op het in november vorig jaar
gepresenteerde YoungMentality-basisonderzoek. De steekproef (n = 600
jongeren van 8 t/m 18 jaar) is representatief voor de Nederlandse
jongeren in de leeftijd 8 t/m 18 jaar zo melden de onderzoekers.(www.sanoma-young.nl)
Vier van de tien jongeren heeft een computer met internetaansluiting op
de eigen kamer. Van de jongeren zegt 45% dat hun ouders vinden dat ze te
lang achter de pc zitten. Zes van de tien jongeren (57%) die van
internet gebruik maken doen dat zeven dagen per week (46% van de
8-13-jarigen en 72% van de 14-18-jarigen). Gemiddeld zijn jongeren 5,8
dagen per week online, 114 minuten per dag. Jongeren besteden hun tijd
daar vooral aan chatten, games spelen en downloaden.
Volgens een www.CBSNews.com
(13/06/2006) onderzoek zijn tieners in de VS op een gewone dag zo'n drie
uur per dag online. Het aantal uren dat online besteed wordt, neemt dus
nog steeds gestaag toe. Tieners in de VS verschillen hierin
waarschijnlijk niet van tieners in Nederland of België: email-gebruik
neemt af ten koste van IM-gebruik (MSN) en het rondhangen op
jongerensites (profielsites), die in de VS net zo populair zijn als
hier.
De onderzoekers merken op dat de snelheid van deze sociale verandering
enorm hoog is. Het is onduidelijk wat de gevolgen hiervan zullen zijn,
maar er is geen aanwijzing dat die alleen maar negatief zijn.
Integendeel. Dat we ons zorgen maken is goed, maar de 'fear factor' moet
niet overdreven worden. Het gaat hierbij overigens niet alleen om de
gevolgen voor tieners zelf, maar ook om de manier waarop het intensieve
internetgebruik (en andere media trouwens) het gezinsleven verandert.
Het feit dat jongeren nu uren achter de computer zitten, betekent immers
niet dat ze geen sociale contacten onderhouden, integendeel uit ander
onderzoek blijkt dat ze daardoor wellicht nog meer socialiseren dan
vroeger, maar dan via andere manieren, namelijk hoofdzakelijk digitaal
via chat, messenger, email, blog, enz. Jongeren maken eigen websites
aan, schrijven hun ervaringen neer in online dagboeken (blog) en
ontmoeten elkaar in virtuele community websites. Het heeft daarom
uiteraard geen zin dit kinderen te verbieden omdat bijvoorbeeld internet
verhinderen kinderen zou afsluiten van een rijke waaier aan interessante
kennis- en ontmoetingsmogelijkheden.
Pubers vast voor maken porno. De politie in Gouda heeft dinsdag vier
jongens van vijftien en zestien jaar uit de Zuid-Hollandse stad
opgepakt, omdat zij een 14-jarig meisje gefilmd hebben terwijl zij in
bad seksuele handelingen verrichtte. Een van de jongens heeft de film
via internet verspreid. Dat liet de politie dinsdag weten. Het incident
vond plaats op een feestje in de woning van een van de jongens. De
jongeren waren onder invloed van alcohol en moedigden het meisje aan
zichzelf in bad te bevredigen. Het meisje hoorde pas later over de
verspreiding van het filmpje en deed met haar ouders aangifte. De
politie heeft de computers van de jongens in beslag genomen. De jongens
worden er niet alleen van verdacht dat ze kinderporno hebben
vervaardigd, maar ook dat ze die in bezit hadden en hebben verspreid.
(Bron : www.ad.nl 09 mei 2006)
4. Schaduwzijde van de moderne communicatiemiddelen
Maar zoals altijd
heeft al het goede dat internet, email en mobi
ele
telefonie ons gebracht heeft ook een schaduwzijde. Diezelfde technologie
die ons zoveel weldaden heeft gebracht, kan ook door kinderen gebruikt
worden om hun leeftijdsgenoten te bespotten, te pesten en te
slachtofferen. Pestkoppen hebben een nieuwe weg van aanval gevonden via
het stalken en ridiculariseren op het internet. Jongeren publiceren
volop persoonlijke gegevens op blogpagina’s en maken profielen aan in
MsN Messenger of via het vooral in Amerika populaire
www.Myspace.com of in Nederland
www.Sugababes.nl en
www.Superdudes.nl, maar vergeten
dat al die informatie ook misbruikt kan worden, zowel door volwassenen
met oneerbare bedoelingen als door jongeren zelf om elkaar te
cyberpesten op de meest publieke manier die maar mogelijk is, namelijk
het world wide web. En hoewel de meeste tieners de nieuwe technologieën
op een positieve manier gebruiken voor studie of sociale contacten,
stijgt het aantal jongeren enorm dat emotioneel gekwetst wordt door
leeftijdsgenoten. Het gaat dan vaak al om zeer jonge kinderen die via
cyberpesten gekwetst worden. Kinderen vanaf 9 jaar vinden zien zichzelf
bedreigd door blogs, websites, sms-tekstberichtjes, enz. Vele kinderen
die online gepest worden gaan op hun beurt zelf tot pesten over.
Qing Li (2005)
beschrijft het voorbeeld van een meisje van 9 jaar in Australië dat zeer
pornografisch getinte emails ontving. Haar ouders waren overtuigd dat er
een volwassen perverte man achterzat en dienden klacht in bij de
politie. Toen de politie een onderzoek instelde bleken de pornografische
mails te komen van een klasgenootje.
Sommige jongeren worden ook gestalkt door volwassenen die zich voordeden
als leeftijdsgenoten. Wanneer ze eenmaal vertrouwen van de jongeren
gewekt hebben en van hen zeer persoonlijke tot intieme gegevens hebben
verkregen, misbruiken ze die gegevens om jongeren nog meer onder druk te
zetten en tot nog meer ongewenste gedragingen aan te zetten.
Leerkrachten en ouders worden meer en meer opgeschrikt door
verontrustende signalen over kinderen die elkaar
via digitale weg sociaal geweld aandoen door het versturen van
pestboodschappen via mail of sms, door het publiceren van vervormde
foto’s op het internet, door oproepen om bepaalde kinderen te negeren of
geweld op hen toe te passen, enz. Het grootste probleem is dat de meeste
ouders en leerkrachten zich niet bewust zijn van de manieren waarop
kinderen elkaar momenteel pesten. Meestal zijn ouders veel minder
vertrouwd met de nieuwe technologieën dan hun kinderen zelf. Hoe goed ze
ook hun best doen om hun kinderen te beschermen tegen negatieve
invloeden, vaak moeten ze toch het onderspit delven wat cyberkennis
betreft. Zelfs programma’s om bepaalde websites te blokkeren of
filterende software halen weinig uit omdat kinderen snel door hebben hoe
het werkt en aan elkaar leren hoe je zulke dingen kunt omzeilen.
Blogpagina’s en vernoemde sites zoals Msn en myspace.com kunnen door
deze software ook niet tegengehouden worden.
Heel wat onderzoekers geven aan dat de voorbeelden die in de media komen
en/of educatieve literatuur halen, maar een topje van de ijsberg zijn.
Als een kind thuiskomt met een blauw oog, een gescheurde broek of een
buil, dan zie je als ouders meteen dat er iets aan de hand is. Bij
cyberpesten is dit veel minder zichtbaar. Kinderen kunnen vaak goed
verborgen houden dat ze online gepest worden. Het is voor ouders en
leerkrachten veel moeilijker om signalen van het digitaal gepest worden
op te vangen. Maar dat neemt niet weg dat de impact van het psychisch
pestgedrag even groot of nog groter kan zijn. Uit de VS komen talrijke
voorbeelden van jongeren die zelfmoord pleegden en waar achteraf bleek
uit een analyse van hun computer dat er een vorm van digitaal pesten mee
gepaard ging. Pesten via internet is al sinds enige tijd de normaalste
zaak van de wereld voor scholieren.
Jongens maakten in
Nederland een site met daarop een foto van een 15 jarige medescholiere
met al haar persoonlijke gegevens en vermelden dat ze een call girl was.
Het meisje kreeg de meest verschrikkelijke voorstellen van mannen. De
enige manier om het te stoppen was van telefoonnummer te veranderen. En
het duurde ruim tijd vooraleer de site die anoniem was aangemaakt op een
of andere duistere Amerikaanse gratis webserver van het net kon worden
gehaald. De link naar pornosites maakt het probleem erger en met zware
gevolgen. Wat doet het met je gevoel voor eigenwaarde , als onbekende
mannen je opbellen in de veronderstelling dat je een prostituee bent?
Het aantal meldingen van seksueel misbruik via de webcam neemt toe.
De sectie kinderporno van de centrale cel Mensenhandel kreeg dit jaar al
200 meldingen binnen van ernstige incidenten waarbij webcambeelden, vaak
met een pornografisch karakter, worden misbruikt. Een stijging met 15
procent ten opzichte van de voorbije jaren. "Het is een trend die zich
in alle Europese landen voordoet", zegt sectiechef Yves Goethals. "Voor
pedofielen is de webcam immers een uitstekend middel om minderjarigen te
verleiden tot seksuele handelingen. Die beelden kunnen ze dan gebruiken
als ruilmateriaal." Ook meldingen over minderjarigen die webcamcontact
hebben met andere minderjarigen en die beelden vervolgens rondsturen of
op het internet plaatsen, stijgen fors. Child Focus krijgt gemiddeld één
melding per week van een ernstig incident waarbij webcam-beelden vaak
met een pornografisch karakter worden misbruikt. (Bron : HBvL
07/06/2006)
Het lijkt of mensen het makkelijker vinden om elkaar de meest vreselijke
beledigingen naar het hoofd te slingeren wanneer ze online zijn, dan
wanneer ze effectief met elkaar praten.
“Ik durf meer met MSN, je bent niet bij hem, hij kan je niet in elkaar
slaan”, vertelt een 11-jarige aan Planet Internet. (www.ad.nl)
5. De digitale pester achtervolgt je overal
Het toont aan hoe de informatietechnologie heeft bijgedragen tot een verruiming van het sociale leven van jongeren. Waar pesten zich vroeger beperkte tot het schoolterrein, achtervolgt de pester zijn slachtoffer tot in de slaapkamer aan de computer. Internethulpmiddelen zoals e-mail en weblog maken het pestgedrag minder zichtbaar voor volwassenen, maar voor kinderen meer publiek vernederend omdat iedereen het kan lezen. Het is erger dan mondelinge roddel omdat dit van persoon tot persoon wordt verspreid en beperkt blijft tot de enkelen die het horen. Roddel die via websites of in chatrooms wordt verspreid bereikt een veel groter publiek en blijft ook actief totdat het terug verwijderd wordt. Vaak is het verweer ook moeilijker, zeker als men niet weet wie de kwetsende dingen op het net verspreid heeft en hoe snel het met enkele klikjes bereikbaar is. Het beperkte onderzoek dat gebeurd is, toont aan dat het pestgedrag via internet veel brutaler is dan wanneer men de persoon effectief ziet.
De digitale afstand
tussen pester en slachtoffer, de kansen tot anonimiteit die het medium
biedt, gekoppeld aan het typische impulsieve gedrag dat kenmerkend is
voor pubers, zorgt er voor dat het pesten extreme vormen kan aannemen
waarbij de pester vaak niet beseft wat de gevolgen wel kunnen zijn.
Op alle mogelijke manieren proberen we kinderen op het internet te
beschermen tegen volwassenen met oneerbare bedoelingen maar we vergeten
vaak dat we kinderen ook soms moeten beschermen tegen andere kinderen.
Voor veel kinderen is online pesten een deel van het alledaagse leven
geworden. Scholen moeien zich vaak niet met de problematiek omdat ze
oordelen dat dit tot het privé leven behoort. Ouders denken dat hun
kinderen oud en verstandig genoeg zijn om te weten wat ze op computers
doen en heel vaak hebben ze er zelf te weinig kennis van om gepast te
kunnen ingrijpen. Kinderen worden niet graag bespied op de dingen die ze
in hun vrije tijd doen maar daardoor zien de ouders dikwijls niet de
processen die zich allemaal online afspelen.
Een leerkracht
getuigde dat ze op een dag een leerling wenend hoorde vertellen. “Ik was
online gisterenavond en iemand die een schuilnaam gebruikte, tikte in de
chatroom waar we met klasgenoten vaak discussiëren in dat ik een dikzak
was, dat ik altijd dezelfde stinkjeans droeg en dat ik alleen maar
afdragertjes van kleren kon kopen.” De lerares was geschrokken maar kon
niets doen omdat ook zij niet wist van wie de boodschap kwam, hoewel het
overduidelijk iemand moest zijn die haar goed kende. Een andere
leerkracht mocht een SMS bericht lezen bij een 12-jarig meisje. Daar
stond onomwonden. "Mijn broer zegt dat je prachtige billen en borsten
hebt en hij met jou wel een nummertje wil." Onderzoek toont aan dat
jongens dit soort expliciet seksueel getinte boodschappen makkelijker
durven maken via sms of via e-mail, dan in reële ontmoetingen. Wellicht
moet het meisje zich niet ongerust maken voor een mogelijke aanranding
en blijft het bij onschuldige boodschappen, maar het is toch
verontrustend als een 12-jarige beginnende puber die nog volop in haar
ontwikkeling naar jonge vrouw zit, op die leeftijd al dit soort
seksistische opmerkingen krijgt.
De nieuwe wapens in het tienerarsenaal van sociale wreedheden zijn
digitaal georiënteerd , meldden Amerikaanse psychologen die het
pestgedrag van jongeren onderzoeken.. Zo stelen van elkaar nicknames
(dit is een pseudoniem dat men gebruikt in chatruimtes of e-mail of niet
de echte naam bekend te moeten maken) om op die manier onder diens naam
haatboodschappen naar anderen te sturen. Of ook heel gebruikelijk is het
doorsturen van informatie die eigenlijk alleen voor betrokkene bestemd
was of men post vernederende informatie in weblogs op het net. 'Iedereen
haat je' kreeg een 14 jarig meisje te lezen op een forum dat door de
leerkracht wiskunde was aangemaakt om leerlingen in de klas de kans te
geven om vragen over het vak uit te wisselen. De boodschap was onder een
schuilnaam gepost, maar iedereen, inclusief de leraar wiskunde kon het
lezen. Toen die daar in de klas zelf over begon, was er niemand die
toegaf dat hij of zij het gepost had. Maar ’s anderendaags kreeg het
meisje een hoop haatmails, opnieuw anoniem met de boodschap dat ze was
gaan klikken bij de leraar en dat ze nog meer digitaal geplaagd zou
worden. In de dagen die daarop volgden, verschenen her en der in
chatforums ,waar de klasgenoten vaak vertoefden, haatboodschappen aan
haar gericht. Het meisje had heel veel last van acné en de laster werd
steeds meer grof : ze werd aangesproken als pukkelkop en werd online
verweten dat ze vies was. Na heel wat tijd kon men de daders achterhalen
: het bleken een aantal meisjesklasgenoten die jaloers waren op de goede
wiskunderesultaten van hun medeleerlinge. Toen het uitkwam wat ze gedaan
hadden, vergoelijkten ze hun gedrag met te stellen dat het alleen maar
als grap bedoeld was. De meisjes hadden zelf de impact van hun gedrag op
het slachtoffer niet ingeschat. Ze dachten dat het allemaal niet zo erg
was als je dit soort beledigingen via mail toegeworpen kreeg. Het meisje
zelf was door de hele situatie in een diepe depressie geraakt.
6. Vooral
meisjes gaan digitaal pesten ?
Rosalind Wiseman, schreef het boek ‘Queen Bees and Wannabes’. Het boek
vormde de basis voor de film ‘Mean girls’ die ook in Europa in de
bioscoopzalen uitkwam.Deze auteur meldde dat online pesten een
specifieke voorkeur wegdraagt van meisjes. Meisjes zijn meer
gespecialiseerd in emotionele dan fysieke terreur en vermijden liefst in
hun pestgedrag directe confrontaties. Dat wil niet zeggen dat jongens
dit medium vermijden, maar jongens zoeken meestal meer gesofisticeerde
methoden zoals het hacken van websites, ontfutselen van paswoorden, het
doorsturen van getrukeerde (naakt)foto’s of het doorsturen van emailpost
naar anderen met persoonlijke informatie ,die niet voor vreemden bestemd
was. In de Horace Mann School in de Riverdale sectie van de Bronx, zond
een 16 jarige meisje een digitale video waarop ze zichzelf masturbeerde
naar een klasgenoot waarop ze verliefd was. Maar blijkbaar was de jongen
niet zo nobel met zijn intenties want korte tijd later circuleerde het
filmpje in een file-sharing netwerk op de school dat jongeren gebruikten
om muziekbestanden te delen. Honderden leerlingen van de school zagen
het filmpje waarin het gezicht van het meisje duidelijk herkenbaar was.
Enige tijd later dook het filmpje op in grotere file-sharing netwerken
zoals Kazaa en verspreidde het filmpje zich wereldwijd zodat miljoenen
de masturbatiescene konden aanschouwen. Het meisje was lange tijd met
een zware inzinking afwezig op school en moest van school veranderen
omdat ze zich zo fel schaamde voor wat er gebeurd was. Momenteel doen zo
tientallen filmpjes op internet de ronde. Jammer voor de meisjes die
ooit zo naïef geweest zijn.
Niet alleen jongens verspreiden onkiese dingen van meisjes. Een verhaal
uit de Nightingale-Bamford School in Manhattan is bekend waar een
verliefde jongen een liefdeslied naar een meisje stuurde die het prompt
naar haar hele klas doorstuurde. De jongen werd de dagen nadien
verschrikkelijk belachelijk gemaakt.
Een ander slachtoffer van online pesterijen vertelde: “Iemand heeft mij
een keer gehackt. Mijn nickname werd : Ik neuk iedereen. Ik kon mijn
bijnaam niet meer veranderen. Ik heb mijn MSN Messenger opnieuw moeten
installeren, met een ander adres. Dat vond ik niet grappig.
Psychologen die in de VS de thematiek onderzochten geven aan dat er een
fundamenteel verschil bestaat tussen gewoon pesten en cyberpesten. De
anonimiteit en de kracht van het medium maakt de impact veel zwaarder.
Er is een groot verschil tussen een jongen die een vieze foto’s van een
meisje aan zijn vrienden op school toont en waar ze even mee lachen, dan
wanneer dezelfde foto op het internet staat waar iedereen hem blijvend
kan aanschouwen. In het eerste geval zal de jongen nog enigszins geremd
zijn omdat men hem herkent en iedereen weet dat hij de foto getoond
heeft. In het geval van internet blijft de bron vaak onbekend en is men
veel meer grof in het pestgedrag.
Men stelt ook uit onderzoek vast dat nogal wat jongeren die offline,
d.w.z. in het reële leven gepest worden, hun toevlucht nemen tot online
pesten en dan liefst anoniem. Ze gebruiken het cyberpesten dan als een
middel om wraak te nemen.
Omwille van het makkelijke karakter om gegevens door te sturen, beseffen
vaak jongeren niet welke impact hun gedrag kan hebben. Een meisje van de
Fieldston High School in the Bronx stuurde een vrij racistische
boodschap omtrent een klasgenoot naar een vriend, die het verder stuurde
naar anderen. Het bericht verspreidde zich snel en kwam ter ore aan de
directie van de school. Na overleg tussen de ouders en de school is het
meisje van school moeten veranderen. Achteraf kwam er overigens veel
kritiek op deze reactie omdat men liever had gehad dat het meisje had
mogen blijven en men lessen over racisme en cyberpesten in de school had
georganiseerd. Het voorbeeld geeft wel aan hoe gevaarlijk het intikken
van woorden op internet wel kan zijn. Mocht het meisje dezelfde
bewoordingen over de telefoon hebben gezegd, zou de jongen die het
hoorde, het nooit op dezelfde manier hebben kunnen doorgeven aan diegene
die beschimpt werd, maar nu was er een niet te ontkennen bewijs dat de
uitspraken wel degelijk waren gedaan.
De 15 jarige Asha Radhoe weet hoeveel pijn pesten kan doen, want één van
haar vriendinnen werd getreiterd. Zo erg, dat ze niet meer naar school
durfde. “Ze kreeg bedreigende sms-jes. Daarin stonden dingen zoals : als
je naar school komt, dan pak ik je. Of : ik steek je neer.” De leerlinge
van het Zoetermeerse Oranje Nassau College kan getuigen dat er verschil
is tussen pesten en zomaar een plagerijtje. Asha getuigde :”Een
plagerijtje is een lolletje, maar met pesten kan je iemand echt kwetsen,
echt pijn doen.” Asha vermeldde bij een onderzoek rond pesten dat er
nogal wat pesterijen aan de aandacht van de leerkracht ontsnappen,
hoewel er op haar school officieel een antipest-beleid gold. “Niet alle
leerlingen vertellen leraren over hun problemen”, getuigt ze. Volgens
een leerkracht van de school, Patty Donker, schamen kinderen zich heel
erg dat ze gepest worden. Soms worden leerlingen ook niet door iedereen
geloofd. De school doet er alles aan om het pesten terug te dringen,
maar helaas is pesten niet helemaal uit te bannen. “Ruzies worden altijd
gemaakt, soms beginnen ze in het weekend of de disco en worden ze op
school verdergezet. Het pesten per SMS , via MSN of via e-mail wordt
alsmaar venijniger. De agressie in de samenleving neemt toe en dus
gebeurt dat ook op het schoolplein. Een kind is niet meer zoals een kind
vroeger. Het is veel eerder ‘uitgehard’. Met het ‘nieuwe pesten’ ben je
zelfs achter je computer in je eigen slaapkamer niet meer veilig. De
impact van de bedreigingen is groot. Zelfs thuis kan je je onveilig
voelen.” (www.ad.nl)
7. Er is niet
veel nodig om cyberpester te worden !
Globaal onderzoek geeft aan dat het cyberpesten vooral plaatsvindt
tussen 8 en 15 jaar oud. Als jongeren ouder worden, is het cyberpesten
minder populair en kunnen ze vaak ook als slachtoffer beter met de
pestboodschappen omgaan. In de VS zijn er toch nog voorbeelden bekend
van jongeren die op hun 16de zelfmoord pleegden na herhaaldelijk gepest
geweest te zijn. Meestal is het relatie- of romantisch georiënteerd
cyberpesten dat plaatsvindt na die leeftijd. Dit gedrag hoort eerder
thuis in de categorie cyberstalken, een term die men gebruikt om online
lastig vallen door volwassenen te typeren.
Parry Aftab, stichter van
www.wiredsafe.com, ontdekte in zijn contacten met jongeren dat er
niet veel nodig is om een cyberpester te worden. Boosheid omwille van
één vervelende e-mail kan al voldoende zijn om een online pestkop
geboren te laten worden en een cyberoorlog te ontketenen. Soms is de
meest effectieve manier om het stoppen, het gewoon negeren, merkte Aftab
op De meeste pesters wachten op een reactie of hopen aan het slachtoffer
te zien dat die onder het pestgedrag lijdt. Ze willen hun slachtoffer
zien wenen, zweten, angst hebben, ...Kinderen tussen 9 en 14 jaar kunnen
dit echter zeer moeilijk, vooral omdat ze meestal niet door één persoon,
maar door een groep gepest worden, waarbij er één persoon is die meestal
de aanstoker is. Het cyberpesten escaleert dan meestal heel snel. Elke
pestboodschap wordt erger dan de vorige en in heel wat situaties moeten
volwassen begeleiders ter hulp schieten.
Typisch voor echte pesters is dat ze vaak anderen inschakelen om het
vuile werk te doen. ‘Cyberpesten by proxy’ of ‘derdepartij cyberpesten’
noemt men dit. Pestkoppen doen dit omdat ze door hun herhaaldelijk
pestgedrag of oncorrect internetgedrag vanwege internetproviders of
forummoderators opmerkingen gekregen hebben of geschorst werden in
chatforums. Door het cyberpestgedrag over velen te verspreiden vallen de
pestboodschappen gericht aan één persoon niet zo op. Wanneer het
slachtoffer dan boos begint te reageren en begint terug te pesten, valt
dit soms meteen op bij providers of forumbeheerders en wordt juist het
slachtoffer uitgesloten. Zaak is daarom dat het slachtoffer niet te
impulsief begint te reageren wanneer men slachtoffer is van cyberpesten.
Wanneer scholen acties ondernemen om het cyberpesten tegen te gaan,
merken ze dat ze vaak geen legale grond hebben om daar tegenin te gaan.
Wanneer het cyberpesten specifiek vanaf schoolcomputers gebeurt, kunnen
ze uiteraard het schoolreglement aangrijpen, om maatregelen te nemen.
Maar meestal gebeurt het pestgedrag van thuisuit en dan is het veel
moeilijker om handelingen te stellen zoals het straffen van een pestkop.
Dikwijls zijn scholen ook machteloos omdat ze ook niet weten wie de
pesters zijn. Cyberpesten heeft het verschrikkelijke voordeel dat het
allemaal veel meer anoniem kan gebeuren en dat er ongestraft online
gepest, gedreigd en getergd kan worden zonder dat iemand weet van waar
of wie het komt. Vooral de afzenders van pestmails zijn soms zeer
moeilijk te achterhalen omdat je in hotmail probleemloos volledige
anonieme mailadressen kunt aanmaken.
Cyberpesten is een vorm van pesten waarbij pesters herhaaldelijk gebruik
maken van elektronische media zoals internet of mobiele telefonie om
iemand kwetsend materiaal toe te zenden of door kwetsende dingen over
iemand te verspreiden met de bedoeling op die manier macht over de
persoon uit te oefenen. Cyberpesten vindt plaats wanneer een kind of
jongere een andere kind of jongere kwelt, bedreigt, lastig valt,
vernedert of in verlegenheid brengt door gebruik te maken van digitale
technieken. Men spreekt over cyberpesten wanneer er aan beide kanten
sprake is van jongeren. Zo gauw als er volwassenen betrokken worden,
spreekt men eerder over stalken of lastig vallen. In het Engelse
taalgebied spreekt men over cyberbullying en onderscheidt men het van
cyberharassment of cyberstalking. Wanneer volwassenen trachten om
kinderen of pubers te misleiden in chatruimtes of trachten ze via
internet te manipuleren of te dwingen tot seksuele exploitatie is dit
een ernstige vorm van misbruik, maar noemt men het in principe geen
cyberpesten. Dat neemt niet weg dat soms seksuele misbruikers betrokken
geraken in cyberpesten : dat gebeurt wanneer bijvoorbeeld een
minderjarige naaktfoto’s van een andere minderjarige post of zoals nogal
eens gebeurt dat een minderjarige zonder medeweten van de ander al diens
persoonlijke gegevens op het internet publiceert met de vermelding dat
hij of zij een seksavontuur wil.
8. Onevenwichtige machtsbalans
Kenmerkend aan pesten in het algemeen is het negatieve en kwetsende karakter van de aanvallen, de intentie om emotionele of fysieke schade toe te brengen aan het slachtoffer, de onevenwichtige machtsbalans tussen aanvaller en slachtoffer en het herhalende karakter over de tijd. Cyberpesten voegt hier aan toe dat het plaatsvindt via e-mail, mobiele telefoon met sms-berichten, instant messaging programma’s zoals Msn, chatrooms, websites of blogs. Het gebeurt vaan anoniem en de elektronische weg maakt het mogelijk dat men zeer snel en zeer massaal kan pesten. Men spreekt niet van cyberpesten wanneer personen elkaar onschuldig plagen via het internet of tekstberichten of als het gaat om een eenmalige haate-mailtje.
Men spreekt wel van
cyberpesten als het gaat om herhaaldelijke haatemails of tekstberichten,
het gebruik van beledigende of seksueel suggestieve taal, als men bewust
valse informatie over iemand verspreidt met de bedoeling de persoon te
kwetsen, als men iemand via al dan niet getrukeerde foto’s tracht
belachelijk te maken, bijvoorbeeld door iemand uit te verkiezen als de
lelijkste, de dikste, de domste, enz., als men iemand via mail of sms
intimideert , chanteert of bedreigt (bijvoorbeeld door te dreigen met
iemand onder handen te nemen), als men binnendringt in iemands mailbox
of website om daar beledigingen te uiten, door vervolgens misbruik te
maken van de identiteit van het slachtoffer om naar anderen beledigende
informatie te sturen, of als men systematisch iemand uitsluit of anderen
aanzet om iemand binnen de digitale communicatiewereld te negeren.
Kenmerkend is de jeugdige leeftijd. Wanneer tieners of volwassenen
iemand via mail of tekstberichten bedreigen of laster over de persoon
verspreidt, waardoor de persoon ernstige schade ondervindt op
lichamelijk, sociaal of emotioneel vlak, spreken we eerder over
criminele cyberactiviteiten Bij dit laatste denken we o.a. ook aan
cyberstalken, waarbij een volwassene of bijna volwassene iemand
onophoudelijk bestookt met lasterberichten of intieme of persoonlijke
informatie (vb naaktfoto’s, meestal getrukeerd) via het net verspreid
met de bedoeling de persoon te schaden.
Jongeren zijn zich vaak niet bewust van de impact van hun digitale
beledigingen en pestactiviteiten en zijn zich dikwijls nog minder bewust
van de mogelijk criminele aard van hun gedrag door bijvoorbeeld (al dan
niet getrukeerde) naaktfoto’s te verspreiden van minderjarigen, iemands
veiligheid in gevaar te brengen door zijn persoonlijke gegevens of
gewoontes op het internet te publiceren of door de identiteit van
anderen aan te nemen en zo valse info te verspreiden. Helaas bestaat er
in Vlaanderen en Nederland geen afdoende wetgeving om dit soort
crimineel gedrag te bestraffen. Er is wel een wetgeving op stalking voor
meerderjarigen, maar specifiek rond cyberpesten als de daders
minderjarigen zijn, tasten politie en rechtbanken nog vaak in het
duister.
De meeste ouders zijn niet vertrouwd met de virtuele bedreigingen die
hun jonge kinderen online bedreigen. Sommigen doen inspanningen om
lijsten met pornografische sites tegen te houden of plaatsen een
virusscanner. Maar diezelfde ouders zijn vaak geschokt als ze vernemen
dat hun eigen tienerdochter zonder problemen suggestieve foto's van
zichzelf online kan posten, door op internet via blog een dagboek bij te
houden waarin ze al haar geheimen en gevoelens blootgeeft of een profiel
aan te maken met gegevens omtrent haar seksuele voorkeur en of zij houdt
van drinken, roken, welke politiek partij,enz.
9. Internet biedt anonimiteit
Ouders zijn vaak ook niet bewust dat elkaar intimideren weliswaar nog een regelmatige praktijk van de schoolomgeving is, maar de meesten weten niet dat die pestomgeving zich heeft verplaatst van de schoolomgeving naar een virtuele schoolomgeving. Vaak beseffen ze ook niet dat de gevolgen van cyberpesten kinderen nog meer psychologisch kunnen verwoesten dan dat ze elkaar van aangezicht tot aangezicht intimideren. En het stoten „op vrienden“ in een chatruimte kan betekenen dat de 15- jarige onbewust haar hart uitstort bij een volwassen seksueel pervert die alleen maar uit is op een seksuele ontmoeting met een gewillig en fragiel tienerslachtoffer. De scenario’s lijken eng maar zijn echt en komen veel meer voor dan vele volwassenen zich realiseren.
Internet biedt
anonimiteit en laat toe dat wreedheden ongebreideld zijn. Cyberpesten
heeft het toegevoegde aspect van onzichtbaarheid, de capaciteit om
emotionele pijn op te leggen zonder ooit de gevolgen onder ogen te
moeten zien. En het is moeilijk voor het slachtoffer om je van online
intimidatie te verbergen. Terwijl jongeren als toevluchtsoord van het
pesten op school de veiligheid van hun eigen huizen kunnen vinden, volgt
de cyberpester hen overal, sluimerend in hun slaapkamer, de woonkamer,
de bibliotheek - overal waar een computer staat. Computers zijn
overigens niet de enige hulpmiddelen van deze nieuwe intimidatiehandel.
Met een GSM wordt even ijverig gepest
Cyberpesten kan een
verscheidenheid van vormen nemen: herhaaldelijk verzenden van
aanvallende, ruwe en beledigende berichten; het verzenden of het posten
van wrede roddel of geruchten over een persoon op internet om hun
reputatie of vriendschappen te beschadigen, het inbreken in in e-mail,
het verspreiden van persoonlijk materiaal via het web, enz. Cyberpesters
zijn wreder dan zij die lijfelijk persoonlijk plagen. Wegens de afstand
en de betekenis van anonimiteit die deze vorm van onpersoonlijke
mededeling veroorzaakt, is het gemakkelijker voor tieners om dingen
online te zeggen of te doen die ze anders nooit zouden uiten. Zij kunnen
makkelijk zo wreed zijn omdat zij niet onmiddellijk met het leed van het
slachtoffer geconfronteerd worden of de gevolgen van hun gedrag zien.
Zeker wanneer ze zich daarenboven achter hun anonimiteit kunnen
verbergen, scheppen ze nog meer genoegen in hun boosaardig pestgedrag.
En wanneer toch moest uitkomen dat zij de aanstokers waren, kunnen ze
zich nog altijd verschuilen achter het feit dat iemand anders hun
schuilnaam of inlog gebruikt heeft en dat zij het toch niet geweest
waren. Ze moeten dus nooit verantwoordelijkheid dragen voor diegenen die
ze gekwetst hebben en voor de emotionele schade die ze veroorzaakt
hebben.
Internet biedt een
uitstekend forum voor buitensporig gedrag omdat de grote anonimiteit en
de vluchtwegen genoeg mogelijkheden bieden om zich van alle
verantwoordelijkheid te onttrekken. Pestkoppen hebben het medium ontdekt
om hun frustraties te kunnen botvieren. Het middel biedt kansen aan
seksueel en agressief ontwrichtte persoonlijkheden om gevaarlijke
activiteiten te ontwikkelen met gewillige slachtoffers omdat het een
soort grijs gebied voor sociale interactie is. Het remt angsten en
sociale remmingen bij daders als resultaat van de fysieke en emotionele
afstand tussen dader en slachtoffer. Het internet lijkt een omgeving te
zijn geworden die te snel is gegroeid om haar eigen morele en sociale
controles te ontwikkelen. Alle vormen van zelfregulering zijn zoek,
temeer omdat gewiekste zakenlui het forum hebben ontdekt als een enorme
bron van geldgewin en misbruik. Kinderen overtuigen hun ouders
voortdurend van de grote educatieve en sociale voordelen van internet en
verkrijgen zo ongelimiteerde toegang tot het medium. Ouders staan er
gewoon niet bij stil dat het medium verschrikkelijke gevaren inhoudt en
net zo gevaarlijk kan zijn als het kind met de fiets het straatverkeer
in te sturen.
10. Cyberpesten of plagen ?
Het moeilijke aan
het herkennen van cyberpesten is het feit dat jongeren ook vaak
scheldwoorden en bedreigingen naar elkaar gebruiken louter om te plagen
of als typische jongerentaal. Dit maakt het bijzonder moeilijk voor
bijvoorbeeld leerkrachten om pestgedrag te onderscheiden van het louter
de draak steken met elkaar. Sms-berichtjes bevatten soms afkortingen die
pesten doen vermoeden, maar het helemaal niet zijn zoals ‘Wanneer kom je
hoerenbok’, ‘Varkenskop’, ‘F’ck yu’, enz. De bij jongeren populaire
rapmuziek van Eminem , 50 cent en consoorten bulkt van de obsceniteiten,
seksistische en racistische taal en jongeren nemen dit graag over in de
spontane manier van met elkaar communiceren; Shariff (2003) deed in de
VS onderzoek naar dit soort jongerentaal en kwam tot de verbazende
vaststelling dat leerkrachten hier immuun voor geworden waren. Wanneer
dit soort boodschappen in pestboodschappen opdoken, waren de
leerkrachten zich van geen kwaad bewust. De auteur besluit overigens uit
dit onderzoek dat deze populaire manier van converseren zo ingeburgerd
is in de jongerencultuur, dat het beter is er mee te werken, dan het te
bannen. Zo kan men bijvoorbeeld rapmuziek, poëzie, enz. gebruiken om
pestgedrag aan te klagen.
Het verschil tussen plagen en pesten zit dan hierin dat bij pesten er een duidelijke intentie is om de andere te kwetsen en tot schande te brengen en hem of haar uit te sluiten. Net zoals in het gewone omgangsleven bij jongeren wordt ook het internet en de sms-taal gekenmerkt door schunnigheden en provocerende taal waar het niet altijd duidelijk is voor leerkrachten of het nu schertsend dan wel pestend bedoeld is. Heel wat jongeren die dit soort berichten sturen, beseffen vaak niet dat ze aan het pesten zijn en zonden het eerder bij wijze van grap. Het feit dat men elkaar bij het communiceren over internet niet ziet, maakt het taalgebruik meer grof en kwetsender.
11. Gefilmde
incidenten geen uitzondering
Het is geen uitzondering dat jongeren elkaar filmen tijdens
vechtpartijen, seks of onder de douche en de beelden of
geluidsfragmenten daarvan op internet verspreiden. Dat zegt B. Delver,
directeur van stichting de Kinderconsument, vrijdag. ,,Waren dit maar
uitzonderingen, maar kinderen wisselen deze bestanden net zo makkelijk
uit als muziek.''
Onlangs sloegen en trapten in Maarssen twee 15-jarige meisjes in op een
even oude medescholiere. Een
medeleerling filmde de vechtpartij, een
ander zette de beelden op internet. Ook in onder meer Landsmeer,
Amsterdam, Haarlem en Coevorden komen meldingen van het zogeheten 'happy slapping', een fenomeen waarbij jongeren passanten zonder reden
mishandelen en dat filmen. Het filmpje wordt vervolgens met de mobiele
telefoon of via internet verspreid. Stichting de Kinderconsument
signaleert dat ouders en leerkrachten op zoek zijn naar informatie.
,,Vorig schooljaar verzorgden wij 257 trainingen en ouderavonden,
voornamelijk op basisscholen. Dit seizoen zitten we al over de
driehonderd, waarvan ruim driekwart op middelbare scholen'', aldus
Delver. De aanvragen komen meestal binnen, nadat een school te maken
heeft gekregen met 'happy slapping' of andere incidenten met film- of
geluidsbestanden. Delver hoort van leraren en ouders wat het meest
voorkomt. ,,Leerkrachten klagen dat jongeren elkaar opnemen tijdens het
douchen. Het is echt schrijnend dat daar niets aan gedaan wordt.'' Ook
ziet de stichting vaak dat meisjes zich tijdens hun verkering laten
fotograferen. ,,Als het dan uit gaat, zien die meiden zichzelf ineens
terug op internet.'' Daarnaast nemen leerlingen leraren op als die boos
worden. Delver maakt zich zorgen over het fenomeen. ,,De normale
communicatiewereld van jongeren is een blinde vlek voor opvoeders en
leerkrachten. Ze hebben geen idee wat jongeren allemaal kunnen met
internet en mobieltjes. En ouders onderschatten hoe verzot tieners
hierop zijn. Het is hoog tijd dat de kennis van ouders en leerkrachten
wordt bijgespijkerd.'' De gevolgen van de filmpjes zijn voor de
slachtoffers enorm. Dat gold bijvoorbeeld voor een werkneemster van het
Sint-Vituscollege in Bussum. Foto's van de vrouw in compromitterende
houding met een student stonden op het internet, te zien voor de gehele
wereld. Delver: ,,Vroeger kon pesten niet opgenomen worden, toen was het
een zaak tussen een klein aantal partijen. Nu kijkt de hele wereld mee
en staat het slachtoffer flink te kakken. Tieners zouden zich dat moeten
realiseren.''
Afgetuigde
scholiere van Maarssen: Waarom hielp niemand mij? Klap na schop moet ze
incasseren. Knietjes, als ze weerloos op de grond ligt. Het filmpje op
internet verhult niets. Een sleutelbos knalt op Katinka’s hoofd. Na
afloop kwam de pijn. Katinka: ,,Waarom helpt niemand mij, dacht ik.
Iedereen stond te juichen. Slaat nergens op. Iemand had die twee
makkelijk kunnen stoppen. Pas op het einde hielp iemand me.’’Vijftien is
ze. Blond meisje. Bomberjack, Nike-sportschoenen. Van anonieme tiener in
een week tijd naar hot item van internettend Nederland. Thuis, op de
bank bij haar vader, doet ze haar verhaal. De beelden die tonen hoe zij
door twee medescholieren van het Niftarlake College in de wijk
Maarssenbroek in elkaar is geslagen, maken haar nog steeds kwaad. ,,
Tijdens het gevecht voelde ik niets. Ik kan het nog steeds niet
begrijpen waarom dat andere meisje zich ermee bemoeide. Ik heb alleen
Lisa een klap verkocht, toen zij een deur in mijn gezicht gooide. Vier
jaar lang heb ik over me heen laten lopen. Hebben zij me gepest.’’ Na
het ‘deurincident’ liep de situatie volledig uit de hand. In haar
ooghoek zag ze Lisa en Nathalie komen. Wat restte was het opvangen van
geweld. Later hoorde ze dat de beelden op internet stonden. ,,In eerste
instantie dacht ik waarom? En dan die verhalen en reacties erbij dat ik
een schedelbasisfractuur had. Wat een kul. Ik ben alleen naar het
ziekenhuis gegaan omdat ik bang was dat ik iets had gebroken.’’ Vijf
dagen bleef Katinka ziek thuis, misselijk van de hoofdpijn. Ze had een
lichte hersenschudding opgelopen. En verder? Katinka wil haar diploma
halen. Dáár zit ze tenslotte voor op school.
'School had beter moeten reageren; Behoefte om met de strijdende
partijen om de tafel te gaan heeft hij niet meer. ‘ De vader van Katinka
heeft al vaker gesprekken gevoerd, met de moeder van één van de meisjes.
Het heeft tot niets geleid. Met de school wil vader wél verder praten.
Op internet zag hij hoe zijn dochter in elkaar werd geslagen door twee
medescholieren van het Niftarlake College. ,,Dit is gewoon laf en een
poging om iemand moedwillig te verminken. En dat terwijl iedereen staat
te juichen. Iedereen die dit soort gedrag vertoond is in feite
medestrafbaar.’’ Vorig jaar ging het juist beter, dankzij de inzet van
de mentor. Daarna is de invloed van de mentoren afgezwakt waardoor de
problemen weer zijn toegenomen. ,,De school had ook in het derde jaar
veel beter op de signalen van pesterijen moeten reageren. We hebben het
er vaker met ze over gehad. Ik realiseer me dat dit relaas schadelijk is
voor het imago van de school. Maar misschien op de lange termijn is het
juist wel beter, als het probleem echt wordt aangepakt. Die gelegenheid
willen we de school ook geven.’’
(Bron : http://www.ad.nl/binnenland/article229571.ece 24/03/2006)
12. Nog een hele reeks voorbeelden uit de media
Hieronder beschrijven we een aantal voorbeelden die een beter licht
werpen op wat cyberpesten precies is.
David Knight (Burlington Ontaria) Een website over tiener David Knight
was reeds maanden actief tot een klasgenoot hem daar attent op maakte.
De jongen ging op de site kijken en trof daar foto’s van hemzelf aan met
de titel ‘Welkom op de website die lol trapt met Dave Knight’ . De site
zelf stond vol met haatboodschappen gericht aan hemzelf en aan zijn
familie. Diegene die de site gecreëerd had was onbekend maar riep
iedereen op om haatberichten, seksuele commentaren en laster over David
te vertellen met de bedoeling zijn reputatie te schaden. David vertelde
dat hij op de site beschuldigd werd van pedofilie en van het toedienen
van drugs aan kleine jongens om hen dan te kunnen misbruiken. Verder
waren er berichten zoals ‘Homo, houd voortaan uw mond, niemand houdt van
jou, je ben gek en vuil, ga uw gezicht wassen.’
Ghyslain Raza, een mollige 15 jarige Canadese jongen maakte thuis voor
de grap een homemade video waar hij
een golfbal vastbond aan een stok en daar allerlei karate oefeningen mee
deed voor de camera en dit aanvulde met een aantal soundeffecten. Enkele
vrienden onderschepten zonder zijn medeweten en zonder zijn toestemming
het filmpje op school toen hij het liet kijken aan zijn beste vriend.
Het filmpje werd gedigitaliseerd en door de onsympathieke knapen op het
internet gezet. Het verspreidde zich razendsnel doorheen allerlei
funsites en werd duizenden malen gedownloaded. Alle schoolgenoten konden
zien hoe Ghyslain zich belachelijk maakte en hij was maanden voorwerp
van spot van iedereen. Gyslain was zo gechoqueerd door het verspreiden
van het filmpje dat hij opgenomen moest worden in een
kinderpsychiatrische afdeling. ijn ouders dienden klacht in tegen de
medeleerlingen op school maar het filmpje was zodanig verspreid dat het
niet meer terug te halen was. Iedereen kan het filmpje overigens nog
steeds bewonderen op
http://www.albinoblacksheep.com/video/swk.php. Volgens recente
berichten zijn de jongeren die het filmpje op internet plaatsten
veroordeeld en moeten ze aan de jongen een schadevergoeding betalen.
Maar ondanks dat is de jongen belachelijk gemaakt voor de hele wereld en
kan je het filmpje blijkbaar nog steeds bewonderen op internet.
Erger verging het Ryan Halligan, een tiener die zelfmoord pleegde
op zijn 13 jaar, nadat hij aanhoudend werd gecyberpest. Zoals meestal
had men via internet roddel verspreid over Ryan seksuele voorkeur. De
jongen kon al het gepest op de duur niet meer aan. De ouders van de
jongen hebben ter zijne nagedachtenis een website aan hem gewijd, met
foto’s, video’s en getuigenissen. Ze roepen op hun website op om pesten
in het algemeen en cyberpesten in het bijzonder een halt toe te roepen.
http://www.ryanpatrickhalligan.com
Maggie Styles (New York) Toen Maggie begon uit te gaan met haar nieuwe
vriend, vertoefde ze in hemelse sferen. Ze was 15 en kon goed basketten
en hij was tevens een populaire schoolatleet. Dan begonnen de
haate-mails binnen te stromen. De eerste was kort en kwam van een
onbekend adres met als boodschap ‘Ik houd je in de gaten hoer.’ Dan werd
ze via een andere mail naar een weblog gestuurd waar in geuren en
kleuren stond te lezen dat ze een geslachtsziekte had en voor niets
deugde. Na enkele dagen kreeg ze een foto toegemaild met haar nieuwe
vriend naakt samen met een ander meisje. Iemand wilde haar dus duidelijk
maken dat haar nieuwe relatie niet kon en al het mogelijke doen om dat
te breken.( Times Online, 25/09/2005)
Parry Aftab, een advocaat gespecialiseerd in internet privacy, werd
geconfronteerd met websites waar kinderen moesten stemmen voor het
lelijkste, het meest onpopulaire of het dikste me
isje
van de school. Hij vond weblogs (zogenaamde online dagboeken) die vol
stonden met haatboodschappen aan andere jongeren. Op een vrij populaire
website van een 17 jarige jongen nodigde hij iedere schoolgenoot uit om
na te denken over wie hij het meest haatte op school en daar een
haattekst over neer te schrijven. Zijn boodschap kreeg meteen 240
reacties met de meest gruwelijke haatboodschappen. In een school in
Boston werden verschillende studenten disciplinair geschorst omdat ze
een website ontwikkeld hadden over een meisje waarop ze haar als zeer
seksueel permissief bestempelden. Ze hadden er enkele getrukeerde
naaktfoto’s van haar bijgezet met haar naam, telefoon en adres waar
kandidaten haar konden bereiken als ze seks met haar wilden. In New York
trof Aftab nog een situatie aan waar een 14 jarig meisje te goeder trouw
via een webcam topless poseerde voor haar vriendje.
Cyberpesters richten hun intimidaties op een 15 jarig schoolmeisje. De
Amerikaanse Jodi Plumb, 15 jaar oud, schrok zich een ongeluk toen ze
vernam dat er een volledige website voor haar was aangemaakt waarin ze
werd beledigd en bedreigd. Men spotte met haar gewicht en men had zelfs
een datum gepubliceerd voor haar ‘dood’. Het meisje was van het bestaan
van de website op de hoogte geraakt omdat een medeleerling aan haar
vroeg om een foto van haar te mogen maken met een digitale camera. De
foto was bedoeld voor haar website. Het meisje ging toen verder op
onderzoek uit en ontdekte de wansmakelijke pestwebsite. De moeder van
het meisje diende klacht in tegen het schoolbestuur en verweet hen niet
voldoende te ondernemen tegen het pesten op school. De Queen
Elizabethschool verweerde zich met het zeggen dat ze een duidelijk
anti-discriminatiebeleid voerden en al genoeg inspanningen tegen pesten
hadden ondernomen. Maar de moeder nam daar geen genoegen en diende een
klacht in bij de overheid. Ze vond dat het intimideren van haar dochter
een zware last op de schouders van het meisje had gelegd en dat ze
daardoor zowel schoolse achterstand als emotionele schade had opgelopen.
Het enige wat haar klacht echter opleverde was dat de school verplicht
werd de aanstokers van de website op te sporen en hen te verplichten
hiermee te stoppen.
De meisjesleerlingen van de High School van Horatius Greeley in
Chappaqua, in Westchester, een rijke Provincievoorstad van New York
waren niet zo gelukkig toen ze vernamen wat twee van hun mannelijke
klasgenoten hadden gedaan. De twee jongens hadden een met paswoord
beveiligde website opgezet waar ze persoonlijke informatie over zowat 40
meisjes hadden opgeslagen. Het ging over familiegeschiedenis,
telefoonnummers en adressen en het meest verontrustend seksuele ervaring
en beoordelingen over de seksuele toegankelijkheid van de meisjes. 14
jongens van de school hadden toegang tot de site. De twee jongens werden
vijf dagen geschorst van school en hoewel er aanvankelijk een strengere
straf werd uitgesproken, kwam er heel wat protest toen bleek dat de
jongens uiteindelijk vrijuit gingen. Het argument was dat wel de privacy
was geschonden, maar dat het materiaal niet vrij toegankelijk was en er
stond niets oneerbaars op de site.
Begin maart 2006 werd via een GSM een (valse) bommelding doorgegeven
voor het pas gerestaureerde Atomium in Brussel. Het gebouw werd ontruimd
en politie en brandweer kwamen massaal ter plaatse. Snel bleek dat het
om een valse bommelding ging en de dader werd via zijn GSM opgespoord.
Aanvankelijk bleek dat de jongeman zou moeten opdraaien voor de grote
kosten van de valse bommelding tot bleek dat de jongen gepest werd en
zijn GSM door twee jongens geleend was om een spelletje te spelen, maar
ze stuurden met zijn GSM de valse bommelding . Het Volk : “De 17-jarige
die eerst was opgepakt voor de valse bommelding woensdag in het Atomium,
blijkt onschuldig. Op de bus hadden twee vrienden zijn gsm ’geleend om
een spelletje te spelen’. Toen ze hem teruggaven verklapten ze de echte
reden: ze hadden een bommelding verstuurd. De jeugdrechtbank heeft de
twee pesters veroordeeld tot 80 uren werkstraf en een schadevergoeding.
Die kan oplopen tot meer dan 8.000 euro. Ze brachten ook een nacht in de
cel door” (Het Volk, 10/03/2006)
Op het internet verschenen in maart 2005 erotische foto’s van een
dertienjarige Nederlandse scholiere. Volgens
het kind ging het om foto’s voor privé-gebruik die in de verkeerde
handen waren beland. De Nederlandse politie weet nog niet wie er achter
het verspreiden van de foto’s zit. Dat is aartsmoeilijk uit te vissen
omdat ze zo snel doorgespeeld worden en waarschijnlijk verstuurd zijn
via een cybercafé berichtte de politie. (Bron
http://www.kridisi.be/)
Een
onderzoekster van het Dier Experimenteel Centrum (DEC) van het Erasmus
Medisch Centrum in Rotterdam heeft voor de rechtbank in Den Haag geëist
dat haar naam blijvend wordt verwijderd van de internetpagina van een
dierenrechtenactivist. Op www.GoudenKalf.com stond zij met naam en
toenaam genomineerd als 'Dierenbeul van de maand'. Ze vreesde dat dit
radicale activisten aanspoort om haar te bedreigen. In het verleden is
de onderzoekster al meerdere malen bedreigd. Daarom laat het Erasmus MC
haar nu bewaken. De vrouw wil ongestoord kunnen blijven deelnemen aan
het publieke debat over dierproeven, zoals ze dat tot nu toe altijd al
gedaan heeft. Ze wil voorkomen dat de bedreigingen haar daarin
belemmeren. Sitemaker A. Koenen vindt op zijn beurt dat hij misstanden
aan de kaak moet stellen. Volgens de oprichter en beheerder van de
website is de vrouw genomineerd omdat zij als hoofd van DEC
verantwoordelijk is voor afknippen van tenen bij dieren. Intussen heeft
Koenen de naam van de vrouw tijdelijk van zijn website gehaald (www.nu.nl
25/10/2005)
Het Elde College in Schijndel heeft voor de zomervakantie enkele jongens
gestraft die een
compromitterende foto van een leerlinge hadden verspreid. Dat er op de
school bovendien sprake is van loverboy-praktijken, ontkent directeur A.
Kempe. Het groepje jongens is eind vorig schooljaar gestraft, na de
verspreiding van een pikante foto van een Elde-leerlinge op internet.
Een van hen zat toen in de brugklas, zegt Kempe: „Het meisje had
geposeerd voor haar vriend, maar had natuurlijk niet verwacht dat de
foto vervolgens op internet zou komen. Dat noem ik een extreme vorm van
pesten en dat accepteren we als school niet“. Het voorval is door de
school gemeld aan de politie. De groep jongens is volgens de directeur
niet van school gestuurd: „Dat zou ik ook niet terecht vinden. Dit
speelt zich af in het grijze gebied tussen ’school’ en ’thuis’.
Technisch is aangetoond dat de foto bij iemand thuis op internet is
gezet. Alleen kregen we er als school mee te maken, omdat het tussen
onze leerlingen speelde“. Kempe heeft de zaak hoog opgenomen. Volgens
hem hebben de jongens niet in de gaten gehad hoe kwetsend dit voor het
meisje moet zijn geweest.
Voorzitter J. van Thiel van de ouderraad van de school staat achter het
beleid dat het Elde College voert. „Dit zijn onverkwikkelijke zaken. Er
zijn effectieve maatregelen genomen. In ieder geval is de boodschap bij
de betreffende leerlingen goed overgekomen.“ De ouderraad is nog
gevraagd de ouders per brief op de hoogte te brengen van deze kwestie.
„Dat hebben we bewust niet gedaan. Daarmee maak je de mensen maar
nieuwsgierig en krijg je een sneeuwbaleffect.“ (Het Brabants Dagblad
15/10/2005 )
De ouders van de 12-jarige Priscilla uit Kaatsheuvel kwamen in het
nieuws, omdat ze hun dochter al weken thuis houden. Het meisje durfde
niet meer naar school, omdat ze al jaren het mikpunt is van pesterijen.
De Haarense Phaidra Rullmann (16) van het Van Maerlant weet wat het is
om gepest te worden. De ellende begon toen ze in groep 4 van de
basisschool de overstap maakte naar een andere school. Niet omdat ze
gepest werd, maar omdat haar oude school werd samengevoegd en haar
ouders aan de fusieperikelen wilden ontkomen. Op haar nieuwe school
zorgde haar leerachterstand al snel voor problemen. „Ik kreeg vaak te
horen dat ik toch niks snap. En ik werd uitgescholden voor dikzak. Ik
bood ook altijd mijn excuses aan na een ruzie, ook al was het niet mijn
fout. Uit schuldgevoel en om vrienden te maken. Want die had ik niet. Ik
dacht dat ik het niet waard was om aardig gevonden te worden.“ Waardoor
weet ze niet, maar uiteindelijk kwam er een kentering. „Misschien omdat
ik nooit heb opgegeven. Met twee vriendinnen heb ik nog steeds contact.
Een van hen was toen zelfs de grootste pestkop.“ Voor Phaidra liep het
uiteindelijk goed af. Toch zijn er ook voorbeelden waarbij kinderen een
levenslang trauma oplopen of zelfs zelfmoord plegen. „Meestal zijn het
van die nerds die geobsedeerd zijn door één ding en bang zijn om contact
te maken“, omschrijft Hanneke, die wel eens een poging heeft gewaagd om
een gesprek aan te gaan. „Het is wel geven en nemen“, vindt ook Jop. „Ik
snap het niet als iemand altijd alleen rondloopt op het schoolplein.
Iedereen wil toch vrienden hebben?“ Wat hij ook niet begrijpt, is dat
slachtoffers zich laten ‘pakken’ via internet of gsm. „Als het niet leuk
meer is, zet je toch gewoon je computer of mobieltje uit?“ Hanneke ziet
het iets genuanceerder. „Je kunt alles wel blokkeren, maar uiteindelijk
gaat het er om wat anderen van jou vinden. Volgens mij kun je je daar
niet zo makkelijk voor afsluiten.“ (Brabants Dagblad 25/05/2005)
Klinkt de website
http://www.ikmagjouniet.nl bekend in de oren? Een paar jaar geleden
werd deze treitersite bedacht. Op de pagina kon je het emailadres van
het slachtoffer invullen en vervolgens scheldwoorden aanvinken die je
geschikt achtte om te versturen. Geen bedenksel van een kind of jongere,
maar van een volwassene, die terecht inschatte dat hij er veel geld mee
kon verdienen.
Bamber Delver: „We zijn driekwart jaar bezig geweest om die site uit de
lucht te halen. Ik heb de ontwikkelaar vele malen getracht op andere
gedachten te brengen, maar die gaf geen sjoege. Totdat een meisje dat
gepest werd op deze website haar relaas deed bij het Jeugdjournaal. Nog
de volgende dag had de provider de site van het web gehaald. Of het
pesten daarna ophield voor het meisje? Nee, het werd alleen maar erger,
omdat ze haar verhaal op televisie had verteld.“ De site bestaat nog
steeds, maar nu wordt je doorgelinkt naar een andere site met een
positievere boodschap namelijk
http://www.ikmagjouwel.nl
Treiteren op internet gebeurt vooral via MSN. De bekende chatsite biedt
pestkoppen een uitstekend podium om anderen het leven zuur te maken. Het
kan anoniem en is moeilijk controleerbaar. „Dat anonieme aspect maakt
het voor veel slachtoffers vervelender dan gewoon pesten. Het is erger,
zeggen de kinderen, omdat je niet weet wíe het doet. Voor de pestkoppen
is het makkelijker: je ziet de ander niet huilen en krijgt ook geen klap
voor je kop.“ Met mobiele telefoons kan ook een hoop schade aangericht
worden. „Naast het voorbeeld van het meisje op de Berger
Scholengemeenschap zijn er veel slachtoffers die bestookt worden met
sms'jes.“
Het probleem oplossen is een utopie, denkt Delver. „Er zal altijd worden
gepest, ook via internet. Dat kan ook
niet anders, 95 procent van de Nederlandse basisscholieren is online.
Internet is een vanzelfsprekende communicatievorm geworden, en het
mobieltje is een verlengstuk van jezelf.“Het fenomeen in goede banen
proberen te leiden, is wél een optie. Maar hoe? „Op dat punt loop je
tegen een groot probleem aan: kinderen hebben hun opvoeders en de
hulpverlening ingehaald. Want hoe kun je een kind steunen, als je zelf
het verschil tussen MSN en sms niet kent? Een kind dat op die manier
gepest wordt, zal daarom niet snel naar de ouder stappen.“ „Ik kén ze
hoor, van die ouders, die hun kind het gevoel geven dat het een kwestie
van eigen schuld is. Omdat ze dat mobieltje tenslotte zélf per se wilden
hebben, en dat ze al genoeg gewaarschuwd zijn dat ze niet zo vaak op MSN
moeten zitten. Ik adviseer die ouders maar één ding: bijt je tong af.
Want voor een gepest kind is er niets erger dan er alléén voor staan, of
het gevoel hebben dat je het pesten zelf hebt veroorzaakt.“ Dus moeten
opvoeders zich beter verdiepen in de materie. „Dat geldt ook voor
leerkrachten. Er bestaat een enorm zwart gat tussen wat leerlingen doen
en wat leraren daarvan afweten. Leraren moeten alerter zijn, net als bij
gewoon pesten. Ze moeten er geen genoegen mee nemen dat het nu eenmaal
gebeurt.“ (Brabants Dagblad 25/04/2005)
Steeds vaker naaktfoto's van tieners tegen hun wil op internet.Bijna
tweehonderd tienermeisjes per jaar durven niet meer naar school omdat
naaktfoto's en filmpjes an hen via ex-vriendjes op internet zijn gezet.
Het Meldpunt Kinderporno (www.meldpunt.org)
krijgt daarover gemiddeld vijftien meldingen van verontruste ouders
per maand. Dat zegt een woordvoerster van deze organisatie. Het meldpunt
is bezig een website op te zetten met tips voor veilig surfen. Bij de
meldingen van de ouders gaat het af en toe ook om jongens. De
tienermeisjes geven de vriendjes te goeder trouw foto's van zichzelf of
laten die door hun vriendjes nemen. Als de liefde voorbij is, blijken de
voormalige vlammen soms minder betrouwbaar dan gedacht. "Er is op zich
weinig aan te doen, ook omdat het materiaal vaak vrijwillig is
afgegeven," meldt de zegsvrouw van het meldpunt. "We melden het wel bij
de politie en providers of adviseren ouders naar de politie te stappen."
( www.nu.nl 13/12/2004)
Sms aan Wouter, 11.12u ‘U moeder is een hoer’ Sms aan Wouter, 15.02u ‘U
vader had beter in de pombak geschote’ E-mail aan Wouter, 16.34u
‘Nageboorte, as ge gaat bleite bij de leraar stompe we u tanden uit.’
E-mail aan Wouter, 16.55u ‘Webbe ons allemaal een gasmasker gekocht omda
ge zo stinkt.’
Sms aan Wouter, 20.38u ‘Babyfees vrijdag gaat er iets gebeure ge zult
wel zien we kloppe u dood.
‘Verander dan van GSM-nummer’, had een vriendin tegen hem gezegd, maar
dat vond Wouter te ver gaan. Hij was dertien, en hij had behalve
pestkoppen, ook vrienden op school. ‘Ik had geen zin om aan iedereen uit
te leggen dat ik van GSM-nummer en van e-mailadres veranderde omdat een
paar gasten mij bombardeerden met hatemails en dreigende sms’jes.
Ondertussen is Wouter 15 jaar en de pesterijen zijn sinds een jaar
gestopt., maar hij is nog altijd bang dat het morgen opnieuw begint.
“Als je nooit van die hatelijke berichten gekregen hebt, denk je
misschien dat het niet zo erg is. Dat is dan fout gedacht. Ik vond het
veel erger dan gewoon een pak slaag te krijgen. Niemand weet hoe diep
het je raakt. Die mails en sms’jes achtervolgen je overal, zelfs tot in
je slaapkamer. Je kan ze niet tegenhouden…Je kan er niet van weglopen.
Het enige wat je kan doen, is ’s avonds liggen huilen in bed.” Wouter
werd ook als kind al geplaagd. “Het is begonnen toen ik tien jaar was.
Om één of andere reden kozen de andere jongens van mijn klas mij er
altijd uit om te treiteren : boekentas afpakken, een tackletje in de
gang, schoppen en slaan op de speelplaats.. Elke dag kwam ik met een
paar blauwe plekken of een blauw oog thuis. Eén keer had ik zelfs twee
ribben gebroken, een scheenbeen gekneusd en twee tenen gebroken.
Achteraf heb ik er nog strafwerk bovenop gekregen, want ik was van
school weggelopen. De pesters kregen geen straf, want ze zeiden dat ze
niks hadden gedaan : ik was zogenaamd gevallen en had een voetbalgoaltje
over me heen gekregen. Het getreiter heeft geduurd tot het vijfde
leerjaar. Daarna heb ik er twee jaar geen last meer van gehad – tot ik
in het tweede middelbaar kwam…..De schooldirecteur zei dat ik een
typisch kind was om gepest te worden : ik kreeg thuis alles, ik was
deftig gekleed, altijd in orde met mijn huiswerk, populair bij de
meisjes. Ik volgde Economie-Moderne talen en was de slimste van de klas.
Er zaten een paar oudere jongens in mijn klas die al twee of drie keer
waren blijven zitten en die hadden het op mij gemunt omdat ik geen
buizen had. Meestal maakten ze mij uit voor ‘moederskindje’ of ‘streverke’;
Ze bedreigden me ook. ‘We zullen u morgen wel opwachten achter een
hoek’.
Meestal sprak ik er wel over met mijn ouders, maar op de duur schaamde
ik mij zo dat ik er met niemand meer over sprak. Gepest worden met
hatemail en sms’jes vond ik erger dan een pak slaag krijgen. Als je
mentaal niet echt sterk staat, dan kraak je onder dat psychologische
geweld. Zo is het bij mij ook gegaan. Je voelt je nergens meer veilig,
ook thuis niet. Telkens als ik die biep van mijn GSM hoorde van ‘bericht
ontvangen’ of er een bericht in mijn inbox zat, kromp ik in mekaar. Het
is elke keer een gifpijl die je raakt. Op een dag was ik er over gaan
praten met een psycholoog van de school en nog terwijl ik daar zat,
kreeg ik een sms. ‘We weten dat je nu bij de kindjespsycholoog zit en je
zult er morgen niet goed van zijn! Echt beangstigend.
Op een bepaald ogenblik zijn ze me ook beginnen pesten via de chat. Ik
was op MSN Messenger aan het converseren met Lila. We zaten in een
privé-chatroom, waar niemand anders binnen kan, tenzij je hem zelf
uitnodigt. Plots liet zij een gast binnen die mij al een heel jaar aan
het kloten was. Die kerel begon mij natuurlijk weer direct uit te kakken
en te bedreigen. Terwijl ik Lila eigenlijk wel vertrouwde. Achteraf zei
ze dat ze zelf niet goed begreep waarom ze het had gedaan en dat ze er
spijt van had. Maar ja, dat kwam wel een beetje te laat…..ik had het
heel moeilijk met het pesten. Ik ben er echt ziek van geweest. Hoe het
uiteindelijk opgelost is ? Op school zeiden ze dat ze niet veel konden
doen : ze hadden geen grip op wat er via het internet gebeurde. Het is
pas gestopt omdat mijn pesters er op het einde van het jaar weer niet
door waren : de ene was al zeventien en is gaan werken, de anderen zijn
school veranderd. Ik ben drie jaar in therapie geweest bij een
kinderpsycholoog. Nu gaat het veel beter. Maar soms ben ik bang dat
alles weer van voor af aan begint. (Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400,
16-20)
Wat Wouter meemaakte, bleek nog maar een ‘softe’ vorm van cyberpesten.
De klasgenoten van Anneke (13 jaar) , jongens en meisjes van dertien,
veertien jaar, maakten een speciale website die iedereen naar believen
kon volschrijven met scheldproza over ‘het rotste mormel met een bril’.
De respons bleef niet uit :’Anneke is het lelijkste en engste mens dat
ik ooit heb gezien. Ge vraagt u toch af, waarom is dit ‘ding ni vermoord
toen de ouders nog de kans kregen?! Ik bedoel die moeder moet ook maar
een gans zijn, want ieder normaal mens zou da mismaakt schepsel in nen
plasticzak hebben gesmeten en in de riool gedumpt.’ De site bevat ook
een rubriek ‘kleine berichtjes aan Anneke’ (‘Mensen die u in een mail de
waarheid vertellen over u borstloze voorkant, u smoelwerk of dergelijke
hoeven niet direct met politie bestookt te worden’), een gefingeerde
biografie en dito dagboek van Anneke en een ‘gastenboek’ waarin alle
bezoekers hun commentaar over de situatie kwijt kunnen. Een voorbeeldje
:
‘Van : Anneke haat club.
Comment : We zijn blij te zien dat er nog goeie mensen zijn in de wereld
die dit schepsel willen uitroeien. Veel dank aan de makers van deze
website.
Van : Her worst enemy.
Comment : Eerst was ik kalm. TOFFE SCHOOL BIJ JULLIE…Toen zag ik
haar…toen hoorde ik haar..toen mailde ik haar en zei hoe lelijk ze wel
is. Dank u Anneke !! Da ge ier zijt, zoda we u kunne uitlachen!!! xXx
Toedlz!!!’
Heel wreed en kwetsend vindt Marianne Bogaert van de Gentse vzw EVO dit
soort ‘tienerspelletjes’. Cyberpesten is een relatief nieuw fenomeen en
we hebben nog geen efficiënte strategieën gevonden om ertegen in te
gaan. Vaak weten we niet eens wat er gaande is, omdat het zich afspeelt
tussen tieners die er niet met buitenstaanders over praten, zeker niet
met volwassenen : ze houden het allemaal geheim. De pesters vinden
zichzelf heel grappig en beseffen niet hoeveel kwaad ze berokkenen. Ze
zien de reactie van hun slachtoffer ook niet en vaak sturen ze hun
berichtjes anoniem, waardoor ze zich nog minder geremd voelen dan bij
pesten in real life. (Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400, 16-20)
Jongen zet vrijende vrienden online: kinderporno. Geintje, moet een
Amerikaanse middelbare scholier hebben gedacht toen hij een foto maakte
van twee vrijende vrienden en deze plaatste op internet. De 17-jarige is
ingerekend en moet nu voor de rechter verschijnen - wegens het
verspreiden van kinderpornografisch materiaal. Het meisje en de jongen
die hij heeft gefotografeerd, zijn respectievelijk 16 en 17 jaar.
Volgens de journalisten van News Channel 5 kan de jongen twintig jaar de
cel in gaan, als hij de zwaarste straf krijgt opgelegd.
(Bron:http://www.newsnet5.com/
29/03/2006 )
Een meisje van bij ons op school had naaktfoto’s van zichzelf aan haar
vriendje gegeven. Toen het uit raakte, heeft die jongen die foto’s op
het internet gezet, mét commentaar erbij. Hij heeft ze ook op
posterformaat laten afdrukken en is die posters overal op school gaan
ophangen m
et
het adres van de website erbij. Naaktfoto’s en/of pornografische beelden
van het slachtoffer verspreiden blijkt een klassiek scenario bij
cyberpesten. Door hun anonimiteit denken webloggers dat ze onaantastbaar
zijn, maar dat kan tegenvallen. In het Nederlandse blad Nieuwe Revu
verscheen onlangs het verhaal van twee webloggers, ‘Jaggie’ en
‘Zeikerdje’ die een pornofilmpje op het net hadden gezet. In een
nieuwbouwwijk ergens in de polder was de 16 jarige Miranda verleid door
een 19-jarige jongen die zich vanwege zijn getinte huid ‘Pinda’ liet
noemen. Wat ze niet wist, was dat er vóór haar komst een webcam in de
slaapkamer was geïnstalleerd. Die legde het koppeltje vast in volle
actie, waarna ‘Pinda’ het filmpje doorspeelde aan Miranda’s ex-vriendje,
die het op het internet zwierde. Daar maakte het algauw zo veel furore
onder webloggers dat Miranda’s vader op oorlogspad trok : hij wilde
wraak nemen en bedreigde de daders met fysiek geweld. Het kwam niet
verder dan een paar ingegooide ruiten, maar dat bleek wél te helpen :
het filmpje is ondertussen nergens meer te vinden.
(Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400, 16-20)
Via chatsessies naar ontucht. Liefdesdeskundige worden bij
www.leerlingen.com. Dat was voor
een 25-jarige Houtenaar een handige manier om in contact te komen met
minderjarige meisjes. De man staat terecht voor ontucht met
minderjarigen. Zo ook de babbelbox van TMF. De chatsessies waarin hij
aanstuurde op seks, mondden meerdere keren uit in ontmoetingen. Voor
ontucht met minderjarigen en voor het bezit van kinderporno eiste het
Openbaar Ministerie gisteren tegen de IT’er drie jaar cel waarvan één
jaar voorwaardelijk. Scholiere Sam (12) wilde in september 2004 alles
weten over one-night-stands en vroeg raad aan de liefdesdeskundige. Na
een aantal chatsessies volgde een afspraakje op station Overvecht. In
zijn auto ging hij met zijn hand in haar slipje, verklaarde het meisje
achteraf tegen de politie. Hij zou hebben gedreigd haar moeder in te
lichten. Bezien door de ogen van verdachte T. is er niets anders gebeurd
dan praten. Zoals hij ook de ontucht ontkent met vier andere
minderjarigen die hij via internet had leren kennen. Bij é
én
meisje is het volgens hem niet eens tot een ontmoeting gekomen. Volgens
T. is juist hij degene geweest die bij de meiden steeds de boot afhield.
Behalve dan bij die ene met wie hij daadwerkelijk een relatie had. ,,Een
serieuze relatie die drie jaar duurde. Gewoon met seks erbij.’’ Zijn
vriendin was 14 toen ze voor het eerst met hem naar bed ging. T. maakte
foto’s van hun geslachtsgemeenschap. Tijdens een chat met een onbekende
man laat T. zich duidelijk uit over zijn seksuele voorkeur: meisjes
tussen de 8 en 10 jaar. De IT’er noemt het gesprek desgevraagd een
dolletje. Dat de recherche ook kinderporno heeft gevonden bij
huiszoeking wil niets zeggen , vindt de verdediging. De verboden
plaatjes zouden als bijvangst op T’s computer zijn terechtgekomen
tijdens het downloaden van volwassenenporno. Op 27 maart 2006 doet de
rechtbank uitspraak. (14/06/2006
http://www.ad.nl/utrecht/stad/article207274.ece)
,,Ze proberen mijn zoon op de wreedste manieren te kraken. Zijn
klasgenoten hebben nu een website gecreëerd waarop ze hem oeverloos
belachelijk maken. Iedereen wordt opgeroepen hem zoveel mogelijk te
pesten.'' Voor Lut is de maat vol. Haar zoon is het slachtoffer van
cyberpesten, een nieuw fenomeen dat razendsnel om zich heen grijpt. In
één vingerknip stort de wereld van de gepeste in elkaar. Zo'n
slachtoffer is de 16-jarige zoon van Lut. ,,Al tien jaar wordt hij
gepest'', zegt ze. ,,Maar deze keer zijn ze echt te ver gegaan.'' De
jongen krijgt het leed dat hem wordt aangedaan amper over de lippen.
Zijn moeder doet dan maar het verhaal, terwijl haar zoon er bedrukt
bijzit. ,,Enkele leerlingen van zijn klas knutselden een website ineen
waarop hij oeverloos belachelijk wordt gemaakt. Seksistische praat,
vulgaire tekeningen, alles erop en eraan. Iedereen die zich tegen hem
durft te keren, kan lid worden. Vrienden en familieleden die de website
gezien hebben, vinden het ronduit afschuwelijk. Zelfs de politie zei dat
het vreselijk was dat zoiets gebeurt.''
Lut liet het er niet bij en zocht de directeur van de school op. ,,Maar
die deed niet echt moeite om een oplossing te vinden'', vertelt ze.
,,Het enige wat hij kon zeggen, was: 'Als ik de dader vind, kan ik hem
op het matje roepen, eventueel de ouders verwittigen, maar die zullen
hun kinderen toch verdedigen.' Daarmee was de zaak afgehandeld.'' Lut
trok dan maar naar de politie en diende een klacht in tegen de
leerlingen wier namen op de site stonden vermeld. ,,Maar ook de politie
kan niet voorspellen hoe het zal eindigen. Wel hebben ze bevestigd dat
de betrokken school amper iets doet om pestgedrag te voorkomen.
Blijkbaar is dit dus niet het enige geval dat hen ter ore is gekomen.''
,,Voor mij is de maat vol'', zegt Lut radeloos. ,,Je staat gewoon
machteloos tegen die onzichtbare pesters. Ik voel me ronduit slecht nu
ik weet dat mijn kind gepest wordt. Kunt u zich verdorie voorstellen hoe
mijn zoon zich dan moet voelen? De enige manier om hem enigszins van die
pestkoppen te sparen, is hem een doktersbriefje mee te geven. Die
jongens vergallen zijn leven.''
(http://www.hetvolk.be/ 16/10/2005)
Het angstzweet brak haar uit bij elke nieuwe e-mail. Wanneer demobiel
een smsje aankondigde, verstijfde ze. 'Hoer', stond er op het scherm en
'Als lelijk zijn pijn kon doen, dan lag jij de hele dag te janken'. Van
een spontane meid veranderde de 11-jarige dochter van Yvonne Kraijo in
een stil en teruggetrokken kind. ,,Sommige mailtjes gooide ze gelijk
weg. Ongelezen'', herinnert Yvonne Kraijo zich nog goed. ,,Ik vond dat
vreemd en vroeg of er soms wat aan de hand was. Pas na een tijdje nam
mijn dochter mij in vertrouwen. Samen lazen we de mailtjes. Ik schrok me
echt kapot.'' Kraijo voelde zich verschrikkelijk machteloos. ,,Het
mailtje had geen afzender. Het was onmogelijk te achterhalen vanaf waar
en door wie het was verstuurd.'' Yvonnes dochter is niet de enige die
digitaal wordt gepest. Door de komst van nieuwe technieken heeft het
schelden en treiteren zich verplaatst van het schoolplein naar het
mobieltje en naar de pc in de huiskamer. Digitaal pesten is volgens
directeur Bamber Delver van Stichting Kinderconsument, een
belangenvereniging voor kinderen op het internet, uitgegroeid tot een
gigantisch probleem. (www.pestweb.nl 02/11/2004)
Marco Holtslag van Stichting De Kinderconsument geeft regelmatig
voorlichting over MSN. Holtslag vertelt het verhaal van een 17-jarig
meisje. Ze raakt via de chat in gesprek met een leuke jongen. Samen
besluiten ze verder te kletsen op MSN. „Dat is lekker privé. Bovendien
kun je eventueel met een webcam elkaar nog zien ook. Op een gegeven
moment loopt het verliefdheidsgevoel hoog op en vraagt de jongen aan het
meisje of ze niet wat kleren uit kan doen. Ze doet dat op één
voorwaarde: als hij dat ook doet. Dat is geen probleem voor de jongen.”
Nog geen week later zijn beiden weer online. „Nu is de jongen wat minder
lief. Hij eist al snel dat ze bepaalde seksuele handelingen met zichzelf
verricht. Dat weigert ze. „Dan publiceer ik de beelden van vorige week
op internet”, luidt zijn antwoord. Hij had alles opgenomen.”
Wat doe je in zo’n geval als meisje, vraagt Holtslag zich af. „Je loopt
dus het risico dat de hele school of de hele familie tot de ontdekking
komt dat je naakt voor de camera hebt geposeerd voor een of andere
nepdroomprins. Gelukkig heeft dit meisje aangifte gedaan bij de politie.
Die heeft de jongen opgespoord en zijn computer meegenomen. Toen bleek
dat hij nog 24 andere meiden op deze wijze had gechanteerd.” Voor de
medewerker van De Kinderconsument is het duidelijk: „Tien op de vijftien
meiden heeft iets vervelends meegemaakt op MSN. U vraagt naar de andere
vijf? Die zijn nog nooit echt in een chatroom geweest. Maar de meisjes
die wél een nare ervaring hebben, doen meestal geen aangifte uit angst
dat hun ouders erachter komen. Het is te stil in de meeste huizen. Er
wordt totaal niet gepraat over wat de kinderen op internet doen en
zien.”
Volgens Jimmy is het overdreven om te zeggen dat cyberpesten de nieuwe
rage is: "Ik ken wel een paar jongens die op die manier hun ex-liefje of
iemand met wie ze ruzie hebben iets betaald hebben gezet, maar het is
zeker geen dagelijkse kost op mijn school." Jan (15) gebruikt de moderne
snufjes vooral om wraak te nemen. "Ik vind mezelf helemaal geen
bullebak. Ik ben wel een wraakzuchtig iemand. Als iemand mij iets
misdoet, vind ik dat je iets mag terugdoen. Als kind was ik ook geen
pestkop, maar als ze me nu iets misdoen, doe ik het erger terug. Met een
foto ben ik zeker dat ze het geen tweede keer proberen."
Jan kan behoorlijk scherp uit de hoek komen, maar stelt wel duidelijk
zijn grenzen: "Ik zal nooit iemand uitlachen omdat hij of zij dik is of
een brilletje draagt. Daar doe ik niet aan mee, maar als ze achterbaks
tegen mij doen, doe ik iets terug. Medelijden heb ik dan niet, ik zorg
er gewoon voor dat ze mij daarna gerust laten. Vooral als mensen achter
mijn rug zitten roddelen of schijnheilig zijn, daar kan ik niet tegen.
Het is moeilijk om hen dat op een normale manier betaald te zetten, want
ze ontkennen toch altijd. Dan maak ik er een foto van en zet er een
lachwekkend tekstballonnetje bij om hen op die manier te raken."
Zo zette Jan bij een leerkracht een tekstballonnetje met "Ik stem op het
Vlaams Blok" erin. En een klasgenootje gaf hij het lijf van "een lelijk
dik wijf". De foto's stuurt Jan dan door naar een paar vrienden. "Ik
steek daar zeker niet te veel tijd in. Wat mijn vrienden dan met die
foto doen, is hun zaak. Als ze hem verwijderen, goed. Als ze hem naar
heel hun adresboek doorsturen, ook goed."
Uit verschillende buitenlandse onderzoeken blijkt dat de anonimiteit van
het internet de stap voor jongeren kleiner maakt om te pesten. De kans
dat je er ooit mee in de problemen komt, lijkt kleiner dan met gewoon
pesten. "Ik ben er nog niet mee in de problemen geraakt", zegt Jan,
"maar mijn ouders en de school weten er niets van en dat is het beste
ook."
'Als mensen zich beledigd voelen, lig ik daar echt niet wakker van. Ik
vind het vooral grappig en meestal is het niet grof bedoeld'
(De Morgen 08/06/2005)
Een Amerikaanse studente, Libby Hoeler is afgelopen jaar, geheel tegen
haar zin uitgegroeid tot een van de meest populaire 'camgirls' van het
Internet.
De studente had een relatie met een jongen die tamelijk ver weg woonde.
Ze zagen elkaar daarom minder vaak dan ze eigenlijk zouden willen. Maar
dankzij de moderne technologie hielden ze toch contact met elkaar. De
studente stuurde haar lover regelmatig filmpjes die ze met haar webcam
had opgenomen. In de filmpjes danste de studente naakt door haar kamer
en masturbeerde ze voor haar onbereikbare vriendje. Na enige tijd ging
de studente vreemd. Haar vriendje kwam er achter en maakte een eind aan
de relatie. Verbitterd besloot hij om wraak te nemen. Daarom stuurde hij
de seksfilmpjes van zijn verse ex aan al zijn vrienden, haar vrienden en
zelfs aan haar ouders. Dit verhaal is waar gebeurd. Typ bij een
willekeurige zoekmachine de naam in van Libby Hoeler en je krijgt een
overdaad aan websites waar de seksfilmpjes zijn te downloaden. (www.broodjeaap.nl)
 |
 |
Naaktfoto's mishandelde jongeren op MSN
De Nederlandse politie heeft vijf Haagse tieners opgepakt die
vernederende foto’s en filmpjes van drie leeftijdgenoten via internet
hebben verspreid. De slachtoffers (jongens van 12 tot 15 jaar) moesten
zich onder bedreiging met geweld uitkleden. Zo'n gedwongen strippartij
doet denken aan het fenomeen ’happy slapping’. Nietsvermoedende
voorbijgangers worden mishandeld en gefilmd met de bedoeling om de
beelden achteraf op het internet te zetten. Ook de filmpjes en foto's
van de drie jongens werden op grote schaal via het populaire
internetbabbelprogramma MSN verspreid. De hele zaak kwam pas aan het
licht toen de politie een tip kreeg ’uit de hulpverlening’. Via één van
de slachtoffers kon de politie de daders opsporen. De meeste verdachten
hebben een bekentenis afgelegd. Volgens hen is er sprake van een uit de
hand gelopen grap. De vernederende beelden zijn voor zover bekend niet
op openbare internetsites opgedoken. (Het Nieuwsblad 03/02/2006)
Een Amerikaanse tiener hing zichzelf op nadat
een ex-vriendje een naaktfoto van haar via de gsm had verspreid. Haar
moeder waarschuwt jongeren nu voor de gevaren van sexting , zoals het
fenomeen is gaan heten. 'Cyberpesten is nog erger dan klassiek pesten
omdat het je blijft achtervolgen' De Amerikaanse Jessie Logan (18) had
alles om gelukkig te zijn: vriendinnen, een vooruitzicht op
universitaire studies en een warme familie. Tot een ex-vriend van het
knappe blonde meisje uit Cincinnati, in de staat Ohio, een naaktfoto van
haar verspreidde via de gsm. Haar leven veranderde in een hel. Op
straat, op school, op het internet: overal werd Jessie nagewezen en
gepest. Moegetergd ontvluchtte ze de buitenwereld. Na de begrafenis van
een vriend die zelfmoord had gepleegd, vorig jaar in juli, zat het
meisje er zo door dat ze zichzelf ophing in de kleerkast. De vervloekte
gsm lag onder haar op de grond. Haar moeder, Cynthia Logan, had niets in
de gaten. 'Ze vertelde er niet veel over. Pas toen de school brieven
stuurde over Jessies afwezigheid in de lessen, vernam ik dat ze gepest
werd.' Cynthia kan nog steeds niet geloven dat haar dochter dood is. 'Ik
sprak haar enkele uren voordien nog. Ze was zo levendig en creatief.' Om
ervoor te zorgen dat dit drama zich niet meer herhaalt, trekt ze met een
bataljon advocaten ten strijde tegen Jessie's school. 'Ze wisten alles
maar handelden amper. Aan één meisje vroegen ze om de naaktfoto op haar
gsm te verwijderen en Jessie gerust te laten. Daar bleef het bij.' Samen
met een internetveiligheidsexpert zet Cynthia ook een campagne op het
getouw om jongeren bewust te maken van de gevaren binnen de cyberspace.
Bij Child Focus zijn ze al langer op de hoogte van het fenomeen sexting
- een samentrekking van seks en texting, het Engelse woord voor sms'en.
'Onlangs hebben we nog gesensibiliseerd via de media. Een Europees
project zit in de pijplijn', zegt pedagoge Nel Broothaerts. 'We krijgen
af en toe meldingen van expliciete foto's en filmpjes die via gsm of
webcam de wereld ingaan. Op het internet kan je die snel verwijderen
door de provider aan te spreken. Maar je weet nooit waar de beelden
later opduiken.' Cyberpesten zit in de lift. 'Jongeren pesten met de
middelen die ze het beste kennen', verklaart Broothaerts. 'Cyberpesten
is erger dan klassiek pesten omdat het ingrijpt in alle communicatie.
Van MSN tot Facebook blijft het je achtervolgen.' Volgens Broothaerts
volstaat onze huidige wetgeving om het misbruik te bestrijden. 'Ze is
weliswaar gedateerd, maar medianeutraal. Overtredingen op het internet
kunnen dus worden aangepakt.' Bekijk het filmpje over Jessie Logan op
www.nieuwsblad.be/sexting (Het Nieuwsblad Nel Broothaerts
19/03/2009)
Vader zet dochter en andersom te kijk op internet. Bent u het beu de
rommel op de slaapkamer van uw kinderen op te ruimen? Op de website
www.shameit.com kan je foto's van de desbetreffende zwijnenstal of
andere genante situaties waar u niet over te spreken bent op kwijt.
Steve Williams is alvast zeer opgetogen over het concept. Hij stuurde
een foto van de troep in de kamer van zijn dochter Claire op, waarna de
meid in geen tijd transformeerde van een slordige tiener tot een
kraaknette dame. "Althans, ze ruimt nu toch iets vaker haar spullen op
dan vroeger", probeert Steve te nuanceren. Maar de slordige dochter
plaatst als wraak beschamende foto’s online. Williams' dochter nam wraak
door foto's van haar vader in dronken toestand online te zetten.
Met de hulp van zijn vrienden zette de 20-jarige studente economie een
website op die haar vader in compromitterende situaties toont. Vader
Williams: "Mijn vrienden vonden het erg voor Claire, daarom spanden ze
samen tegen mij. Ze zijn er in geslaagd beschamende foto's op te
duikelen waarop ik dronken ben of rare dansjes uitvoer." En dan was er
ook nog die foto van de wel érg rommelige garage. "Tja," lacht Williams,
"de appel valt niet ver van de boom." Williams heeft geen spijt van zijn
acties ondanks zijn schaamte voor de foto's. "Ik heb mijn doel bereikt,
Claire heeft haar kamer opgeruimd. Het werkt dus! De site toont dat ook
aan: er zijn veel foto's geplaatst die er de volgende dag weer werden
afgehaald. Zelfs mijn zoon is netter geworden, uit schrik om
blootgesteld te worden."Dat Claire wraak nam, kwam niet onverwachts voor
de computerprogrammeur. "Ze was echt woedend. Ze heeft bijna twee weken
niet tegen mij gepraat." (www.shameit.com)
 |
 |
Valse kettingmail maakt Belgische vrouw gek. Drie jaar geleden vertrok
een kettingmail met daaronder de naam en het telefoonnummer van Marian
Dalle uit Zeebrugge. Volgens de mail is de vijftienjarige dochter van
Marian vermist sinds oktober 2003. Dat klopt niet, maar de vrouw wordt
wel al drie jaar bestookt met telefoontjes en honderden mails over haar
'vermiste' dochter.
Drie jaar geleden kreeg Marian de eerste reacties op de kettingmail. Dat
duurde twee jaar, daarna viel het stil. Sinds een paar maanden krijgt ze
dagelijks opnieuw twee tot drie telefoontjes en honderden mails. Telkens
moet Marian uitleggen dat het om een vergissing gaat, dat niet haar
dochter vermist is.
De mail luidt als volgt: ,,Ik vraag u, smeek u alstublieft, zend deze
e-mail door aan iedereen die u kent, alstublieft. Mijn vijftienjarige
dochter, Broshar, is sinds oktober 2003 vermist. Het vraagt alleen 2
seconden om deze mail door te sturen... We hopen echt dat u ons kunt
helpen. Marian Dalle, Zeebrugge." Ook al gaat het om een valse mail, de
naam van het vermiste meisje klopt wel. Jessica Elaine, een Amerikaans
meisje, verdween in juli 2003 samen met haar vriendje in Iowa Falls in
de VS. Hoe de adresgegevens van Marian in de mail terecht zijn gekomen,
is nog steeds een raadsel. (De Standaard 16/02/2006)
Het echtpaar Christian en Nicole Berghmans uit Mont-Saint-Guibert wordt
al maanden overstelpt met steunbetuigingen per e-mail, telefoon en brief
voor hun dochtertje dat kanker heeft. Alleen heeft hun dochter geen
kanker. Maar het adres en telefoonnummer van de familie Berghmans staat
wel onder een ketting e-mail die over de hele wereld verspreid werd.
NEEN, ons dochtertje heeft geen kanker. We hebben zelfs geen dochter.
Mijn man heeft een volwassen zoon uit een vorig huwelijk die helaas
overleden is. Maar we hebben samen geen kinderen.'' Nicole Berghmans
(53) uit Mont-Saint-Guibert bij Namen heeft het sinds begin dit jaar
honderden keren gezegd aan de telefoon. Haar man heeft ook uren gestopt
in het beantwoorden van de mails van goedmenende mensen die raad klaar
hadden voor de ,,zwaar getroffen familie''. Dat heeft Christian
Berghmans ondertussen opgegeven. Hij heeft zijn e-mail adres veranderd.
(De Standaard 23/05/2005)
Heaven (15 uit Houthalen-Helchteren) Begin februari zat Heaven te
chatten met een schoolkameraad. Hun beider webcam stonden aan. “Op een
bepaald moment vroeg hij me om m’n kleren uit te doen, zoniet zou hij in
de klas roddels over mij verspreiden. Ik ben er op ingegaan omdat ik
bang was dat hij echt verhalen zou opdissen. Die gast heeft me
gemanipuleerd, dat blijkt uit de chatgesprekken die achteraf
geanalyseerd zijn.” Wat Heaven niet wist, is dat de jongen screenshots
maakte terwijl zij naakt voor de webcam zat. Hij zond de beelden
vervolgens door naar zijn vrienden en toen Heaven een week later op
school kwam, waren de foto’s in gedrukte versie aan heel de klas
verspreid. “ Zelfs de juf had ze gekregen. En ik kwam helemaal uit de
lucht gevallen. Ik had er niet bij stilgestaan dat zoiets kon gebeuren.
Ik vertrouwde hem.” Omdat haar ouders niet op de hoogte waren, besloot
Heaven hen eerlijk te vertellen wat er gebeurd was. Vervolgens nam ook
de directeur contact met hen op. “Ze hebben redelijk goed gereageerd.
Mijn vader toonde begrip, maar mijn moeder was – en is nog steeds – heel
erg kwaad op die jongen.” Heel wat klasgenoten namen het op voor Heaven,
maar een week later was het opnieuw prijs. “Op school werd een collage
met foto’s van mij rondgedeeld, met allerlei schunnige teksten. Dat ik
maar in de rosse buurt moest gaan strippen, enzo. Wie die dingen
geschreven heeft, weet ik nog altijd niet.” De Houthalense was zo van de
kaart dat ze psychologische hulp zocht. “Ik was doodsbang, durfde mijn
deur niet meer uit. Iedereen bekeek me met zo’n blik van ‘dat is ze’.
Uiteindelijk hielpen hulpverleners van het Vertrouwenscentrum in Hasselt
haar er bovenop. “Het was een hele opluchting toen ze vertelden dat ik
lang niet de enige ben die zoiets meemaakt. Blijkbaar zijn er meisjes en
jongens die nog vele ergere dingen hebben moeten ondergaan. Maar ik heb
toch bijna twee maanden begeleiding nodig gehad om dit te
verwerken….Telkens als er ruzie is op school, roepen ze ‘webcamslet’
naar me.” Heaven vindt ook dat de dader niet hard genoeg is
gestraft.”Zijn computer is in beslag genomen en hij heeft computerverbod
gekregen. Er is me ook verteld dat hij voor de jeugdrechter moet komen,
maar dat geloof ik niet. Maar ik ben echt misbruikt en moet daar de rest
van mijn leven mee verder. Daarom doe ik mijn verhaal ook. Als andere
meisjes dit lezen, zullen ze misschien anders reageren als ze in dit
soort situaties terechtkomen.” (Bron : HBvL 07/06/2006)
