Leerkrachten worden gecyberpest

1. Moderne technologie maakt leerkrachten geliefkoosde slachtoffers van cyberpesten

Tom Van Renterghem (Child Focus) “Vorig jaar heeft een jongen van zeventien hier bij Child Focus twintig uur gemeenschapsdienst moeten doen. Wat was er gebeurd? Die jongen liep school in Brussel en samen met zijn klas had hij een leraar liggen pesten. Ze hadden alles op video vastgelegd en hij had het filmpje achteraf op een weblog gezet, mét commentaar uiteraard. Vervolgens kreeg de hele school een mail ‘Check this out, er staat een leuke video op….’ De school is er achter gekomen en de hele klas werd gestraft : elke leerling moest een aantal uren gemeenschapsdienst doen bij allerlei liefdadigheidsinstellingen. En de ‘leider’ van de bende, kwam dus bij ons terecht. Eigenlijk vond ik dat een goeie straf. Het gaf ons de kans om die jongen te laten nadenken over wat hij precies had gedaan. Dat is dikwijls het probleem : die pesters staan niet stil bij de gevolgen van wat ze doen. Als je ze dat dan uitlegt, krijg je vaak een reactie van :’Ooh, daar had ik eigenlijk niet aan gedacht toen ik dat filmpje op de weblog zette…” (Annemie Bulté Uit Humo, nr.3400, 16-20)

Pesten met foto's via gsm of het internet komt steeds vaker voor. 'Soms ben ik de school beu en dan is het tof om leerkrachten belachelijk te maken, dat lucht op', zegt Jimmy (16), die er een sport van maakt om het hoofd van zijn leerkrachten van een ander lichaam te voorzien. Ook Jan (15) neemt wraak met beelden. 'Als ze iets misdoen, doe ik het erger terug. Met een foto ben ik zeker dat ze het geen tweede keer proberen.' Jimmy's voornaamste doelwit zijn leerkrachten. "Ze maken ons het leven zuur en dan dit is de enige manier om ze dat betaald te zetten. Soms neem ik stiekem een foto in de klas en dan bewerk ik die met een paar vrienden. Al gebeurt het ook dat we een foto van de schoolsite plukken, bijvoorbeeld foto's van een studiereis. De foto's sturen we dan door via gsm of het internet." "Er zijn twee redenen waarom ik iemand belachelijk maak", zegt Jimmy. "Meestal is het gewoon een grappige foto die ik dan nog wat grappiger maak door er een ander lichaam of een andere achtergrond op te plakken. Die foto's zijn dan ook niet slecht bedoeld, het is gewoon om te lachen. Maar als mensen mij iets misdaan hebben, doe ik het echt om te kwetsen. Zo heb ik ooit een foto van onze lerares wiskunde op een grafzerk gekleefd. Ik lag al en tijdje overhoop met haar en op die manier heb ik revanche kunnen nemen. Of ze die foto's ooit gezien heeft? Dat denk ik niet. Maar ik heb de foto naar mijn vrienden gestuurd en die konden er in ieder geval om lachen."
(De Morgen, 08/06/2005)

Scholieren belasteren medewerkster school. Een schandaal heeft het keurige St. V.College in B. zijn kop gezet, schrijft De Telegraaf. Op internet circulerende compromitterende foto’s van een oudere medewerkster met een 20-jarige jongen zijn het gesprek van de dag. De onderwijsinspectie spreekt van digitaal treiteren. Op de foto’s is te zien hoe een jongen in een steegje tussen de vuilcontainers een administratief medewerkster van de school liefkoost. In een café in B. sloot de 20-jarige O., de jongen in kwestie, een weddenschap met vrienden dat hij haar zou kunnen verleiden. De vrouw werd daarop naar buiten gelokt en tegen haar wil in een compromitterende positie gefotografeerd. Na de flits kijkt de vrouw verschrikt achterom, de jongen blikt uitdagend in de camera. Door publicatie van de foto’s is haar het leven onmogelijk gemaakt en staat haar baan op het spel. De medewerkster zit ziek thuis. Leerlingen spreken schande van de lasterpraktijken. „Ik vind het vooral erg voor haar dochter”, aldus de 14-jarige P. De 17-jarige L. staat pal achter het slachtoffer. „Dit is een privé-kwestie. Er zijn zonder toestemming foto’s gemaakt en op internet geplaatst. Schandalig!” Rector J. H. betreurt dat mensen op deze manier onnodig beschadigd worden. De rector ontkent ieder verband met de school. Desondanks kon H. geen garantie afgeven dat het incident de loopbaan van slachtoffer niet negatief beïnvloedt. O.r zelf betreurt pas na lang nadenken de publicatie van de foto’s: „Ik kan het toch ook niet helpen. Het komt door mijn vrienden. Ik ben net zo goed slachtoffer.” Hij heeft gesproken met het slachtoffer maar geen excuses aangeboden. (Bron: De Telegraaf 24/03/2006)

Leerlingen publiceren seksclip Schotse lerares. Een Schotse lerares heeft seksfilmpjes gemaakt met haar mobiele telefoon. De telefoon is door leerlingen gestolen, die vervolgens een filmpje van dertien seconden online hebben gezet. Niet alleen leerlingen (en leraren en ouders) hebben het filmpje gezien, de hele wereld is toeschouwer van hoe Miss Clark zich vermaakt. Sommige ouders vinden dat de docente moet worden ontslagen omdat ze porno mee de school heeft in genomen. De school is niet van plan haar weg te sturen. (http://www.dailyrecord.co.uk/news/ 30/03/2006 )

Tiener bestraft voor plaatsen foto's docenten op internet
Een 16-jarige jongen uit Epe is veroordeeld tot een voorwaardelijke werkstraf van honderd uur, wegens het bedreigen van docenten via internet. De 16-jarige had bewerkte foto's van onthoofde en bebloede docenten op internet geplaatst. De betreffende docenten waren ontdaan en voelden zich bedreigd. De stelling van de officier van justitie is dat het plaatsen van de foto's strafbaar is en als bedreiging kan worden gezien. De kinderrechter heeft de verdachte duidelijk gemaakt dat zijn gedrag ontoelaatbaar was.De verdachte heeft spijt betuigd en de betreffende docenten in een persoonlijk gesprek excuses aangeboden. Omdat hij problemen had thuis en al in behandeling is, bleef het bij een voorwaardelijke werkstraf. (Bron: www.Webwereld.nl )

YouTube bedreiging voor privacy? Lees hier verder in De Standaard 12/10/2007

De mogelijkheden van het internet en GSM met ingebouwde camera bieden leerlingen ook een uitlaatklep om leraars te gaan pesten. Enkele tieners van een school in Chicago gebruikten hun websites www.xanga.com , een soort weblog of onlinedagboeksysteem dat enorm populair is bij jongeren om obscene en dreigende commentaren te posten over één bepaalde leerkracht. Een andere leerlinge postte erg beledigende taal omtrent een zwarte leerkracht in haar weblogboek. Beide tieners werden door de schooldirectie op het matje geroepen maar de leerlingen beriepen zich op de vrijheid van meningsuiting en werden niet gestraft (www.csmonitor.com).

In een andere school werden in de VS werden dan weer leerlingen van school gestuurd omdat ze haatboodschappen op websites of in blogs publiceerden tegen leerkrachten die ze niet mochten. Vele scholieren hebben internet gevonden als middel om wraak te nemen tegen leerkrachten. Vroeger durfde men wel eens als vorm van wraak de banden van de auto te laten leeglopen of werden er op de banken beledigende boodschappen gekrast. De anonimiteit van internet geeft aan leerlingen en studenten een enorm krachtig middel om hun gal te spuwen en leraars te intimideren zonder dat ze gevaar lopen betrapt of gesanctioneerd te worden.

Vaak weten leerkrachten zelfs niet eens dat ze talrijke malen op internetblogs of websites geciteerd staan en door het slijk gehaald worden. Hulpverleners raden leerkrachten aan om zichzelf regelmatig eens te googelen, d.w.z. je naam en eventueel school of vak in te tikken in het zoekvenster van Google, de meest gekende zoekmachine op internet. Indien de werkelijke naam gebruikt wordt, zal de leerkracht hier en daar op webpagina’s tevoorschijn komen, hopelijk alleen in positieve zin. Indien er uiteraard een bijnaam werd gebruikt en je bent als leerkracht niet op de hoogte daarvan, is het uiteraard moeilijk te achterhalen. Als je je bijnaam kent, lukt het ook wel om daarmee pestboodschappen te achterhalen, maar de vraag is of de leerkracht het best weet dat hij of zij op internet beledigd wordt. Soms gaan de pestkopjes heel ver en sturen ze anonieme mails naar hun gehate leerkrachten met de boodschap om her en der op een website te gaan kijken.

In de VS is een proces voor een jongen nog goed afgelopen met een ernstige waarschuwing. Hij had het hoofd van een foto van een door hem gehate vrouwelijke leerkracht geplakt op een naaktmodel en dit op een website gepubliceerd. Het was zo verbluffend goed gedaan dat het leek alsof het echt was. De foto werd weggeplukt door argeloze surfers en de kortste keren deed de brave juf de ronde op pornosites totdat een leerling het zelf te ver vond gaan en de juf inlichtte dat die volledig naakt op een pornosite te bewonderen was. Die moest hemel en aarde bewegen om haar goede naam te zuiveren en te overtuigen dat het wel haar gezicht maar niet haar lichaam was, dat daar te zien was. Op dat moment was het kwaad wel al zodanig verspreid dat het onmogelijk werd om de foto nog op te sporen. Het is dikwijls onmogelijk om internetproviders in Rusland of het Verre Oosten te contacteren om foto’s te verwijderen. Heel vaak is er zelfs niet eens een contactadres vermeld.

Omdat de dader in dit geval min 16 was kwam hij er nog goed vanaf. Jongeren beseffen in hun pestgedrag vaak niet hoe kwetsend ze kunnen overkomen ook naar volwassenen toe.
Discussiepunt blijft vaak de vrijheid van meningsuiting en of de school het recht heeft in te grijpen in het privéleven van leerlingen en wat ze posten in hun online dagboeken. Vroeger schreven ze hun ergernissen omtrent leerkrachten wellicht op in dagboeken of brieven naar elkaar. Nu posten ze het gewoon op internet en maken het zo voor iedereen zichtbaar. De lijn trekken tussen vrijheid van meningsuiting en misbruik is hier moeilijk te trekken. Vanaf wanneer is het beledigend als je op internet schrijft dat leerkracht X een etter is of als je blogt dat leerkracht Y een zielig ventje is. In de VS zijn er al diverse discussiegroepen en forums aan de thematiek gewijd en omdat er nog aangepaste wetgeving noch aangepaste schoolreglementen bestaan, weet men vaak niet hoe optreden in zulke situaties.

Jongeren gebruiken de blogpagina’s alsof ze naar vrienden brieven schrijven, hebben het naast commentaar op leerkrachten ook over fuiven, leuke jongens, braspartijen, ergernissen en leuke dingen in het leven. Een recente studie in de VS van de Universiteit van Illinois in Chicago toonde aan dat zo ongeveer 4 miljoen Amerikaanse jongeren tussen 12 en 17 jaar een blogpagina onderhouden. Ongeveer tweemaal zoveel lezen de pagina’s van elkaar op het internet. Het belangrijkste punt is dat de jonge mensen in hun enthousiasme vaak vergeten dat wat zij posten niet enkel gelezen kan worden door hun naaste vrienden maar voor de hele wereld openbaar wordt gemaakt. Een leerkracht klampte in een school een leerling aan omdat hij vond dat wat ze schreef op internet te ver ging. De leerling reageerde spontaan dat ze dat een inbreuk op haar privacy vond en dat de leerkracht niet het recht had om haar privé-ontboezemingen te lezen. Het meisje vergat blijkbaar dat iedereen over de hele wereld haar dagboek op internet via de blogpagina’s kon meelezen.

Op internet circuleert een filmpje waarbij een leerling naar het bord loopt en bij de leraar aan het bord de broek aftrekt. Het filmpje is opgenomen met een camera ingebouwd in een GSM. Het is niet duidelijk of het geheel al dan niet geënsceneerd is, maar het komt alleszins wel overtuigend over. Is dit de nieuwe manier om leraars te gaan pesten. Allerlei toeren uithalen en dit filmen.

 


Voorlopig loopt het in Vlaanderen en Nederland nog niet zo’n vaart en tot nu blijven de blogs van onze jongeren nog aan de beleefde kant. Maar vaak weten we niet wat er allemaal op internet staat en hoe jongeren schrijven en denken over leerkrachten. Er bestaat alvast geen echte wetgeving in Vlaanderen en Nederland om dit soort beledigende taal op internet te verbieden. De school kan wel ingrijpen door de leerling op het matje te roepen, maar eenmaal buiten de schoolmuren kan je als leerkracht weinig inbrengen tegen beledigende taal, tenzij een klacht bij het gerecht indienen inzake zware beledigingen en eerroof. Bij jongeren worden die dingen praktisch altijd geseponeerd.

2. Leerlingen en studenten moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden.

Guido Verstraeten en Willem Verstraeten, respectievelijk docent ethiek en technologie aan de Karel de Grote Hogeschool en doctoraatsstudent aan de VITO Kortrijk publiceerden een open brief in De Standaard op 22 juni 2005 om ook volwassen studenten op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Ze vertrokken van een bestaande gebeurtenis. Scheldtirades van een docent wiskunde werden door enkele van zijn studenten op band opgenomen, van enige technobeat voorzien en kwamen na omzwervingen via e-mail terecht bij Studio Brussel. Het overkwam professor De Racker van de Karel de Grote-hogeschool in Antwerpen. Hij kon ermee lachen, de hogeschool al veel minder. Beide open briefschrijvers pleiten voor een ethisch engagement van de student.
Multimedia drukt de onderwijsverantwoordelijken met de neus op de feiten : bij gebrek aan reglementering heeft niemand de lesinhoud nog in handen. Op minder dan een week kan de hele wereld een lesfragment van een docent op internet beluisteren.

En wanneer mini-geluidsrecorders, webcams en mobieltjes met camera de collegezalen teisteren, dan worden de wetenschappelijk onderlegde boodschapper en zijn inhoud als een goedkoop consumptiegoed op een anonieme markt gegooid. Inhoud en pedagogische omkadering worden als een ongeleid projectiel afgevuurd als gratis internetontspanning, aldus de briefschrijvers. Ze pleiten in hun reactie verder voor een wettelijke bescherming van de intellectuele pedagogische eigendom van de onderwijsinstelling en de leraar. Hun voorstel is voor het aanvullen van het onderwijscontract met een ethisch engagement van de student. Het betekent dat niet alleen docenten maar ook studenten zich zouden moeten engageren voor de opdrachtverklaring van de onderwijsinstelling.

De beide auteurs beklagen zich vooral over de schending van de auteursrechten op de intellectuele eigendom, maar vanuit het oogpunt van pesten is zulk een overeenkomst ook nuttig om leerkrachten hiertegen te beschermen. De grote vraag is natuurlijk of de grote anonimiteit die internet en email biedt, leerkrachten voldoende gaat kunnen beschermen tegen het cyberpesten door hun leerlingen en studenten. Maar het feit dat leerlingen en hun ouders of meerderjarige studenten een contract ondertekenen, kan een zeker afschrikeffect teweegbrengen om niet tot het cyberpesten over te gaan.

3. Be/ver-oordeel je leerkracht/professor.

Recentelijk hebben in Amerika nog andere fenomenen de kop opgestoken die op korte tijd immens populair werden bij de surfende jeugd. Menig internetter is bekend met websites waar je foto’s te zien krijgt en waar je punten moet geven op aantrekkelijkheid of lelijkheid. In de VS is een nieuwe rage ontstaan. Op leerkrachtensites kunnen leerlingen punten geven op hun docenten en dit van commentaar voorzien. Sommige leerlingen geven lovende commentaren, maar vaak lees je ook ergerlijke commentaren op het lesgeefgedrag of het uiterlijk. Een aantal leerlingen doen ook uitspraken over het sex-appeal van hun leerkrachten. Dankzij website zoals www.ratemyprofessor.com  en www.pick-a-prof.com  kunnen leerkrachten en professoren van praktisch elke school en universiteit in de VS nagaan hoe ze publiekelijk door leerlingen opgehemeld of afgebroken worden.

De website Pick-A-Prof gaat er prat op dat ze 750.000 gebruikers heeft en 8 miljoen logins. De websites laten leerlingen toe anoniem commentaar en scores te geven omtrent de moeilijkheidsgraad van het vak of de aantrekkelijkheid van de leerkracht. Enkele voorbeelden van commentaar van leerlingen : ‘Mr X, een verschrikkelijke vent, de slechtste leerkracht die ik ooit heb gehad’ of ‘Mss Y Wat een verschijning! Ik zit constant met een erectie in de klas als ze lesgeeft.’

De verantwoordelijken van de website Pick-A-Prof geven nochtans nobele doelen op hun website aan. In de VS kunnen leerlingen vaak tussen diverse vakken kiezen. “Door de ratings die ex-leerlingen geven op de leerkrachten, kunnen leerlingen een veel betere keuze maken”, vertelt Karen Bragg. ( www.mndaily.com ), “in plaats van gewoon aan je kamergenoot of een vriend te vragen wat hij van een vak of leraar vindt, krijg je nu de opinie van elke student op de campus.” De website voorziet ook een chatbox waar je anoniem kan kletsen over de kwaliteiten, intellectuele als fysieke van de leerkrachten. Wie inlogt kan kiezen tussen honderden scholen en zo zijn eigen school uitpikken. Indien de eigen school nog niet bestaat, kan je vrij makkelijk een school toevoegen. Wat vinden de Amerikaanse leerkrachten ervan. Sommigen zijn geamuseerd als de commentaren positief zijn, maar anderen voelen zich zwaar aangepakt als leerlingen massaal negatieve kritiek spuien op het voor iedereen toegankelijke internet.

Ezra Miller, een mannelijke leerkracht wiskunde, ontving positieve ratings voor aantrekkelijkheid en lesgeefstijl op RateMyProfessor. “Ik vond het wel prettig om dit te lezen”, beaamt hij,”als leerkracht moet je er tegen kunnen dat leerlingen je op alle vlakken beoordelen en als ze daardoor meer zin in wiskunde krijgen, des te beter.” Miller oordeelt dat de leerkrachtenratings niet perfect zijn, maar vindt ze toch nuttig om de leerlingen een algemene indruk te geven wat voor soort leerkracht je bent. Een andere leerkracht betreurt wel de anonimiteit van het systeem. Leerlingen kunnen makkelijk tientallen verschillende emailadressen aanmaken en diverse negatieve scores geven. Het is zelfs mogelijk dat collega’s die met jou in de clinch liggen of boze haatdragende buren anoniem hun gal kunnen spuwen op leerkrachten, zodat de eigenlijke kwaliteiten van het lesgeven niet ten volle beoordeeld worden en je snel een erg negatieve reputatie krijgt.
Een vrouwelijke leerkracht geraakte in een diepe depressie toen ze diverse negatieve commentaren op haar persoon op het internet las. Studenten die bevraagd werden over de soms vrij negatieve commentaren op hun leerkrachten hadden maar één advies aan hun docenten. Naast www.RateMyProf.com bestaat er ook een http://rateyourstudents.blogspot.com/ waar leerkrachten op hun beurt hun leerlingen van alle mogelijke commentaar kunnen voorzien.

Kortom de grote verspreiding van het internet en de enorme populariteit van blogpagina’s, chatboxen, forums, enz gekoppeld aan de vrij makkelijke technologie om foto’s en filmmateriaal te posten op internet hebben nieuwe gevaren opgeleverd voor leerkrachten, gevaren waar de meeste leerkrachten die minder ervaring en kennis met internet hebben, zich vaak niet van bewust zijn. Momenteel horen we in de media betrekkelijk weinig van misbruiken, maar we vermoeden dat wanneer in Vlaanderen of Nederland websites zoals RateMyProf opgericht worden die zeer snel zeer populair zullen worden en misbruiken en laster spoedig zullen opduiken. Als je op zulke anonieme sites zwaar onderuit wordt gehaald, zal je daar als leerkracht weinig verweer tegen hebben, temeer omdat bij deze laatste sites volledig anoniem gepost kan worden.

Duitse leerlingen mogen leraars maken of kraken op het internet. Duitse leerlingen mogen hun leerkrachten op het internet beoordelen, op voorwaarde dat ze geen lasterlijke uitspraken doen. Dat heeft een Duitse rechtbank beslist. Op de website www.spickmich.de kunnen leerlingen hun leerkrachten een score geven. De leerkrachten worden beoordeeld in verschillende categorieën op onder meer hun motivatie, hun voorbereiding en hun puntensysteem. Een leerkrachte diende klacht in tegen de website omdat ze zich beledigd voelde door haar lage ranking. Een rechter in eerste aanleg gaf de vrouw ongelijk, waarna ze in beroep ging. De rechter in beroep heeft nu ook geoordeeld dat de website geen wet overtreedt, en verwees daarvoor naar het grondwettelijk recht op meningsuiting. De rechter registreerde zich ook zelf op de website om na te gaan hoe de procedure verloopt, en oordeelde dat alles eerlijk verloopt. Duitse leerlingen mogen hun leerkrachten dus beoordelen op het internet, zolang het niet om laster gaat. (Bron : Gva 21/11/2007)

 

4. Opname van duidelijke regels in schoolreglementen

Het enige wat een school kan doen is duidelijke regels omtrent dit soort internetgebruik afspreken met leerlingen en er de nodige sancties aan verbinden, mocht men iemand betrappen. Verder is het uiteraard van belang om preventief te werken door via aangepaste lessen, klasdiscussies, enz. leerlingen bewust te maken van de schade die ze aan leerkrachten kunnen aanrichten door onbezonnen beledigingen of obscene dingen over leerkrachten te posten. Bij jongere kinderen kan men proberen toezicht te houden op weblogs, maar wellicht is dit een utopie. Leerlingen beseffen in hun spontaneïteit niet hoe kwetsend hun opmerkingen kunnen zijn en zowel voor leerkrachten, ouders en alle opvoeders-begeleiders is er de nieuwe uitdaging om jongeren klaar te stomen om op een correcte en respectvolle manier met de nieuwe technologieën om te gaan. Leerkrachten zullen er verder mee moeten leren leven dat ze meer en meer publiekelijk domein geworden zijn en hun lesgeefgedrag daarop moeten aanpassen om te kunnen overleven.

Of het de kwaliteit van het onderwijs ten goede zal komen, dat leerkrachten in de toekomst alleen maar moeten proberen om de meest sympathiekste en de tofste te zijn, is een andere vraag. Vermoedelijk weten de meeste leerkrachten niet wat hun nog allemaal boven het hoofd zal hangen. We mogen overigens het webloggen niet helemaal afbreken. Voor vele jongeren is het een goed middel om te leren schrijven, om vrienden te maken via geschreven taal als ze meer moeite hebben om iemand aan te spreken, om persoonlijke emoties en ervaringen met anderen te delen. Weblogs verbieden zou totale onzin zijn. Leerlingen moeten leren op een positieve manier ermee om te gaan en uitgedaagd worden om positieve dingen te schrijven. Leerkrachten kunnen interesse tonen voor hun schrijfsels door de weblogs te lezen en in de forums of gastenboeken positieve feedback te geven. Het systeem van weblogs en websites waar men leerkrachten kan beoordelen kan ook een stimulans zijn om uitwassen in het onderwijs uit te roeien, bijvoorbeeld leerkrachten die er werkelijk met hun pet naar gooien en uitgeblust rondlopen, leerkrachten die zelf leerlingen beledigen in de klas of op een ongepaste manier met leerlingen omgaan. Het positieve aan vernoemde internettoepassingen is dan dat meer mensen bewust worden van de negatieve situaties die zich ook in het onderwijs kunnen voordoen.

Docenten leren leerlingen lesje over mobiel filmen. In het Tilburgse universiteitsblad Univers wordt gemeld dat hoogleraren op de juridische faculteit het niet meer pikken dat ze met de mobiele telefoon worden opgenomen en op internet gezet. "Een filmpje maken met je mobiel van een hoogleraar die tijdens het college op zo'n komische wijze over zijn boekentas struikelt dat zijn baardje ervan wappert. Of een geluidsopname van een domme verspreking van die docent die je laatst een slecht cijfer gaf. Dat mocht je tot voor kort bij de rechtenfaculteit zonder toestemming opnemen en dan bijvoorbeeld op de vriendenwebsite Hyves zetten. Juridisch gezien dan, zo bleek toen een student hier naar vroeg.
Rap werd er een nieuw artikel in de Regels en Richtlijnen opgenomen. Daarin staat dat studenten voor het maken van beeld- en geluidsopnamen tijdens het college eerst toestemming aan de docent moeten vragen. Voor verspreiding daarvan, heeft een student zelfs schriftelijke toestemming nodig."
(Bron: Univers, via Sp!ts)

5. Studenten worden steeds vrijpostiger in mails aan hun leerkrachten en proffen

Een randfenomeen bij cyberpesten is dat studenten en leerlingen steeds minder en minder scrupules ontwikkelen in het via e-mail contact opnemen met hun professoren of leraren. Enkele professoren bekloegen zich erover in Het Laatste Nieuws (18/04/2006) De mails van studenten aan hun proffen klinken steeds vaker familiair en zijn zelfs soms echt grof. Dat wekt soms wrevel, maar professoren ergeren zich nog meer aan de vanzelfsprekendheid waarmee studenten hun problemen via e-mails van zich afschuiven. Luc Ballon, professor handelsrecht aan de KULeuven is 60. “Wij moesten onze proffen aanspreken met ‘hooggeleerde heer’. Slechts 20 tot 25% van zijn studenten begint hun mails nog met ‘geachte professor’. Nu schrijven ze ‘hoi’ of ‘mijn beste’. De professor antwoordt meestal kort. ‘Geachte heer, zie website.’ Ook Luc Warlop, professor marketing aan de KULeuven vindt dat het beter kon en dat de studenten een cursus e-mail-etiquette goed zouden kunnen gebruiken.

Studenten schrijven veel taalfouten en laten daarmee hun gebrek aan respect al merken. Maar wat hem nog meer stoort is dat studenten hun professor heel makkelijk gebruiken voor wat ze zelf niet kunnen of willen doen. Bijna al hun vragen zouden ze zelf kunnen oplossen. Een mailtje sturen is makkelijker dan een boek openslaan. Paul Van Orshoven, decaan van de Leuvense rechtsfaculteit stoort zich eraan dat studenten zelfs zonder goeiedag met de deur in huis vallen. ‘Kunt u dat nog eens uitleggen…’ In het beste geval staat er onderaan ‘thx’, de dankuwel uit de sms-cultuur. De shoppende studenten zijn dit jaar een pest geworden, vindt professor Marleen Temmerman, professor gynaecologie aan de RU Gent. Tot vorig jaar kreeg zij wekelijks 3 tot 4 mails van studenten, vaak uit andere richtingen of universiteiten, met heel algemene vragen zoals ‘kunt u mij info bezorgen over HIV in de zwangerschap.’ Nu krijgt ze er 50 per week. En studenten worden grof als ze niet antwoordt. ‘Ik heb nog geen antwoord gekregen’, leest ze ook wel eens. Dan blijkt dat ze haar niet onder hun gewone naam maar onder hun nickname hebben gemaild. De professor weigert echter te antwoorden op emailnamen zoals ‘varkske@hotmail.com’.

‘Wij hebben gevochten tegen macht en status, nu ontbreekt de elementaire beleefdheid’, meent Rudy Doom, professor Derde Wereld-problematiek aan de RU Gent. ‘De laagdrempeligheid van e-mail steekt een handje toe,’ stelt hij, ‘de telefoon kan niet in de haak worden gegooid, je kan niet aan de deur worden gezet. Als universiteiten nog meer de nadruk gaan leggen op de student als klant, komen we in een grand bazar.’
Enkele voorbeelden van hoe studenten mailen naar hun proffen.
‘Wat u vandaag hebt verteld, vind ik niet in de cursus. Op welke pagina staat het ?’ (aan prof. Warlop)
‘Mijn examen op donderdag komt me niet goed uit. Kan het niet op vrijdag?’(aan prof. Doom)
‘Hey, heb de kriebels, vind verklaring niet. Kan jij het nog eens uitleggen ?’( aan prof. Ballon)
‘Hoi, ik ben Sofie, ik wil een scriptie maken over vrouwenbesnijdenis. Zou u me wat uitleg kunnen geven.?’(aan prof. Temmerman)
‘Ik ben nu een maand met vakantie. Regelt u de deadline voor mijn taak ?’ (aan prof. Thevissen)
(Bron : HLN 18/04/2006)

6. Leerkracht cyberpest leerlingen ?

Maar helaas bestaan er ook omgekeerde risico’s. Ook leraars kunnen internet en sms misbruiken naar leerlingen toe. Getuige dit bericht (Bron :HBvL 10/04/2006)
Leraar stuurt 130 erotische sms’jes naar 12-jarige. Een Britse leraar die op drie dagen tijd 130 sms’jes met seksuele inhoud verzond naar een 12-jarig meisje, is veroordeeld tot vier jaar cel. De 26-jarige leerkracht is levenslang het recht ontzegd om nog onderwijs te geven. Volgens de rechtbank in de Noord-Engelse stad Peterborough is het bewezen dat de man het schoolmeisje met de sms-boodschapppen tot seks aanzette en hij het ‘diep gekwetste meisje’ hiermee pijnigde.

Extra : Voorbeeld 'Maanden van ellende' Directeur van Mater Dei over YouTube-filmpje van gepeste leerkracht. HBvL vrijdag 21 september 2007  Lees hier verder
 

Lees hier de richtlijnen van het VVKSO   Pesten, cyberpesten en steaming van leerlingen door leerlingen: preventie en aanpak. Lees hier verder